My jesteśmy kurwy dwie, ja mniejsza, ty większa. Nic dodać, nic ująć. Eh, przyszła wiosna, pora kiedy większość czasu siedzę bezsilnie na fotelu, ślina cieknie mi kącikiem ust, a język bezwiednie zwisa z ust. Roje sobie roję, że chciałbym stąd wyjechać, na trzy dni, na tydzień, a może i na dłużej. Potrzebuje wypoczynku, najlepiej wypoczynku pachnącego jurą krakowsko-częstochowską. młodym laskiem i niekończącymi się polami. Muszę wytrzeć brodę ze śliny. Skrzaty z mojego pokoju już dawno zrobiły świąteczne porządki, bo toż to święta nadchodzą wielkimi platfusowymi krokami, a za świętami krok, w krok, nadciągają kolejne dni naukowo-ludzio-męczące. Oj, tak, ludzie, ci mali i duzi, z wystającymi czołami i wielkimi nosami, ci śmierdzący i ci udający, wszyscy z mojego roku, wszyscy nie lubiani, wszyscy denerwujący.