To jest tak, jakby cały świat wpadł mi do głowy. Mruczenie, bzyczenie, za dużo słów i myśli. Ale wiem, że ten moment chciałbym zatrzymać już na zawsze. Odzyskuje wiarę w siebie, mam o czym myśleć kiedy jeżdżę tramwajami i autobusami i kiedy idę spać i kiedy wstaję i jem obiad i... Szkoda tylko, że muszę Cię zostawiać i wracać do swojego dom, szkoda, że nie mogę wsadzić Cię do koperty i postawić u siebie w pokoju.

Aj, chyba i mnie dopadły zimowe smutki. Nie pomaga siedzenie w oparach zielonej herbaty i rozmyślanie. Kolejny raz straciłem głowę i możliwość racjonalnego przyjrzenia się całej tej sytuacji. Nie męczy mnie porażka, ale brak pomysłu na działanie, maligna, bezsilność. Jedyne co widać to przebiegłe zzieleniałe zarazki, biegające po ulicach i wgryzające się w ludzkie ramiona, głowy i nadgarstki. Może lepiej jak i mnie by pogryzły? Mógłbym wtedy leżeć w łóżku i rozmyślać nad zatkanym nosem. Właśnie zeszły do mnie dwa pająki, bardzo przyjazne. Chcąc zasłonić mnie przed całym światem, otulają mnie w jedwabny śnieżno-biały kokon. Chciałbym móc przestać czuć czas, chciałbym mieć przejście na drugą stronę. Muszę pamiętać: "Gdy dotkniesz dna, odbijaj się".

Niedzielne południe. Łódź. Łks. Widzew. Alkohole za grosze. Wojska Polskiego. "Pamiętaj, abyś dzień święty święcił".