Jacek odkrył swoją słabą stronę, odkrył ciemną stronę, odkrył kanał, którym upływała z niego energia, odkrył czarną dziurę, wielkości ucha igielnego, która wysysała z niego chęci, ochot, zamiary i siły.

Chociaż tak naprawdę, bardziej chodzi tu o jego psychikę. Dziura, ciemna strona, słaba strona- to określenia wymyślone przez niego, pomagające w uporządkowaniu rzeczy dziejących się w nim, obok niego i niedziejących się w ogóle.

Podsumował przemyślenia i doszedł do tezy (jak to brzmi przyjemnie naukowo), że problem dotyczy wszystkich, nie tylko niego (jaka ulga!!).

Trzeba przestać tylko myśleć, tylko planować!! Jak to podcina skrzydła, wpycha w czarną dziurę obłędu. Boże, jak Jacek chciał się realizować, przemienić w działanie, te wszystkie misterne plany, które wyrosły w jego głowie. Chciał robić coś potrzebnego, wyjątkowego. W swojej głowie był i muzykiem i pisarzem i plastykiem, edytorem i krytykiem, dziennikarzem muzycznym i publicystycznym, księgarzem i sobą, bo co najważniejsze, Jacek nie był sobą. Bo przecież jak można być sobą, nie wiedząc kim się jest i gdzie się jest i po co się jest?

I Jacek podglądał bezwstydnie innych, używając do tego popularnych portali społecznościowych. I zastanawiał się czy te wszystkie uśmiechnięte osoby, modnie ubrane, w najmodniejszych miejscach w mieście, ściskające jeszcze modniejszych od siebie, czy to oni? Czy to oni, młodzi, piękni, pełni satysfakcji, która wypływała wielką strugą z ich żywotów, czy to oni osiągnęli ten stan, tak usilnie poszukiwany przez Jacka? Przecież wszystkie ich starania przynoszą owoce, wielkie i soczyste, ich działania nie skraplają ich czół potem. A Jacek nie mógł zrobić nic, czego nie dotknął obracało się w popiół w jego dłoniach.

I nie zostało nic, oprócz gorzkich myśli, przekształcanych w gorzkie wypowiedzi, które mają specjalnie ranić wszystkich dookoła. Maska zajebistości, pod którą sypie się próchno, występuje korozja.

Ale Jacek ma się dobrze.

Coś za łatwo wsiąka mi się w niebyt, nawet nie czuje przejścia między granicami. Rzeczywistość staje się tak samo nierealna, jak dryfowanie pomiędzy przestrzenio-płaszczyznami. Ostatnio częściej noszę w sobie drobinki alkoholowe, niż drobinki spokoju i wyspania. I męczę się tym samym, bo kac to dla stan wyostrzonej świadomości. Świadomości maluczkiego mego życia, widzę śmierć moją i innych, proste zwierzęce prawa rządzące relacjami międzyludzkimi i unika mi wtedy drugi świat, ma zapełniona głowa pod wpływem alkoholu pustoszeje. Uciekają skrzaty w pośpiechu zabierając ze sobą dżdżownice myśli, uciekają motyle, ważki, moje kolorowe psychodeliczne schizy.

I ważna wiadomość dla pani Krysi: Ogłaszam! Nie jestem narkomanem, nie wspomagam mej wyobraźni sproszkowanym szczęściem, biletem w wir kolorowych tasiemko-żyłek napinających rzeczywistość, nie nadwyrężam powiek wciskając pod nie wielkich gabarytów pastylek, kryształków diabelskich, żyły moje nie puchną i nie sinieją pod wpływem końskich szpryc, ukradzionych ojcu-weterynarzowi. Nie zamieniam wody w wino. Nie uśmiecham się, gdy jest mi smutno. Nie klepie ludzi, którzy plują mi w twarz, po plecach.

Ale, ale, dosyć. Prrr. Koniec tych wydumanych, gówniarskich bredni. Żeby być szczerym, muszę coś wyznać! Kiełkuje mi głowa, i kiełkuje mi ciało. Zbieram się od bardzo, bardzo, bardzo długiego czasu, do napisania książki i dzisiaj pod wpływem lektury Mirosława Nahacza, stwierdzam, że czas się zbliża. Jednak nie znamy dnia, ani godziny.

Uczta: