Pytanie!
Czy samobójstwo to tchórzostwo, czy odwaga?
Czekam, na twój intelektualny, przepełniony miłością do życia rzyg, którym chluśniesz mi po oczach, po to aby zatkać wszystkie pory mojego ciała, żeby nie przyjmowały żadnych trucizn, którymi się racze.
Czekam, na inwektywy, którymi mnie obrzucisz, na porównywanie mnie do gówniarza, małego do samodzielnych decyzji niezdolnego.
Czekam, na twoje ramion wzruszenie.
Na łzę chociażby może jedną, bo jak to tak?? Udajesz, że kochasz, powtarzasz, że masz dla kogo żyć, a w dłoni twej lewej żyletka, do żyrandola lina gruba przywiązana, garść tabletek odłożona, okno otwarte??
Czekam, na bagienne mieszanie, że prawdziwe problemy to po 40, względnie po 30, kiedy po raz pierwszy prącie nie chce stawać i masturbacja już nie ta i tak nie cieszy.
Czekam na jakąkolwiek reakcję i mchem porastam do podłoża się przyklejam i w głaz zamieniam.
Odwaga czy tchórzostwo?
Ale najpierw trzeba odpowiedzieć na pytanie kim jesteś, że masz prawo osądzać??