Dream State

2011-02-19T01:19:00.002+01:00

Samodzielne zagłębianie istoty jestestwa. Pokonywanie wzgórków samodzielności, akceptowanie bytności innych, ich odmiennych pragnień i chęci. Zmazywanie złych postępowań, proszenie absolutu. Kłębienie się w dymie codzienności. Proszenie o więcej zachwytów. Chęć przeżycia tej jednej chwili, która odmieni nasze życie. Powolne zatracanie rzeczywistości w chwili obecnej. Bezwstydnej rozkoszy, orgazmu ciała. Mylenie dróg i ich odnajdywanie. Proszenie.

Światło wpadało przez okno. Ciepłe światło, dobrego lata. Lata głaszczącego głowę złotym słońcem, wiatrem zielonym i śpiewem skowronków. W świetle pyłki kurzu. Cisza szumiąca w uszach. Szumiąca jak alkohol w żyłach. Smugi padające na dębowy stół. Okno drewniane, pachnące przeszłością, rozgrzane pieszczotą lipcowego dnia. Spokój przechodzący przez umysł i ciało. Prosta egzystencja, otrzymasz tyle ile dasz od siebie. Półki trzymające się w cieniu, a na półkach rzeczy dotykane wiele razy przez osoby tak ukochane. Dziadkowie. Ból, że odeszli, że nie powiedzieliśmy tylu rzeczy. Najprostsze gesty. Podłoga drewniana, zamiatana często, myta mokrą szmatą. Prostota. Na zewnątrz muskani ciepłym wiatrem przy stole, przyjaciele. Osoby czekające na ciebie, akceptujące. W głowie Ci, którzy odeszli, choć są tak blisko. Ci do których chcesz się odezwać, za którymi tęsknisz.

Czekam! Obiecuję poprawę.

2011-01-26T23:56:00.002+01:00

Walka musi zacząć się wewnątrz nas, musi to być impuls idący prosto z serca. Impuls rozświetlający każdą komórkę naszego ciała, niosący informacje: "Tak chcę!". Nie zmienimy nic idąc za innymi, za powtarzanymi sloganami. Musimy być przekonani co do istoty zmiany. Będzie ciężko, to pewne, ale należy cały czas myśleć o nowym życiu, które sami sobie ufundujemy. Oglądaj obrazy pokonanych, mów o nich, niech ich poświęcenie w walce nie pójdzie na marne. Będą cię przecież unosić i prowadzić głębiej, tam gdzie nie odważysz się pójść sam. Pierwsze dni będą najgorsze, ale wytrzymanie ich jest samą w sobie nagrodą. Namiastką przyszłego zwycięstwa. Żyj! To jest najważniejsze, żyj po swojemu, nie zmieniaj siebie, staraj się zmienić innych.

Dla mnie jest to dzień pierwszy. Praktycznie się skończył. Zwycięsko. Dla mnie. Wstanę jutro. Przede mną dzień drugi, może jeszcze trudniejszy. Ale postaram się, dla siebie. Bo zmiany muszą być dedykowane nam samym, a nie innym. Walczymy o swoje życie i tylko sami możemy się kontrolować. Nie ma siły, która okiełzna za nas, nasz nałóg.

2. Kid A

2011-01-02T20:49:00.000+01:00

2011-01-02T20:47:00.002+01:00

2011-01-02T20:42:00.005+01:00

Pielęgnuj to jedno z najważniejszych uczuć. Uczucie odrębności, bądź cichym piskiem w głośnym krzyku, bądź cieniem pod wielkim słońcem, bądź podskokiem w równym marszu. Czuj się komfortowo. Badaj to co niezbadane, mów to co niepowiedziane. Płyń pod prąd, ale z wiatrem. Wcielaj się w górską polanę, bądź morską zatoką. Czuj siłę. Nie poddawaj się.

2010-12-28T19:09:00.003+01:00

Święta to festiwal. Niestety, ale obłudy. Nie wiem, czy to polityka molochów handlowych, czy głupota ludzi, ale święta zostały zdominowane przez zakupy. Tylko to się liczy, więcej, drożej, zakupy, zakupy, zakupy. A więc proszę nie zadawać sobie więcej pytań: gdzie podziała się ta atmosfera? Nie ma jej i już nie wróci. Ważne, żeby jak najszybciej po świętach, nawet już drugiego ich dnia, wyjść z domu i wydawać, wydawać!! Chuj z rodziną, chuj ze świątecznymi potrawami. Pizza, hamburgery, wołowina, wieprzowina, gówno w bułce za 3 zł. To jest pyszne.

Z drugiej strony, Polacy uzurpują sobie miejsce wielkiego narodu w Europie. Uważają się za naród wybrany. Niestety nasza mentalność jest straszna. Żyjemy cały czas w chorym zakłamaniu, chorobie psychicznej. W jebanym Tesco furorę robią półkilowe paczki cukierków. Dlaczego??? Ponieważ kosztują 2 zł. Jakby kosztowały 3.99, to nikt by ich nie kupił, bo to zdzierstwo i oszustwo w biały dzień. Nasza mentalność jest taka, że najlepiej jak na stole stoi słoik kompotu i wielka micha grochówki i pół litra spirytusu, to dopiero jest fest zabawa. Do tego przytupaja ze skocznym rytmem, jakieś "Majteczki w kropeczki". Takie były święta, taki będzie sylwester i przyszłe lata. Nic się nie zmieni. Całe wrzucanie na elitę polityczną, że to kłamcy i złodzieje jest bezsensu. Cały nasz naród jest taki. Nie dziwi mnie fakt, że według najnowszych badań, Ukrainki, które pracują w Polsce, jako pomoc domowa nie narzekają na zarobki, ani warunki pracy. Chcą tylko trochę więcej szacunku. A tego Polacy nie mają. Mają za to w sobie tony chamstwa, zakłamania i buractwa, wieśniactwo, kuwa w najgorszym wydaniu. Każdy za plecami chowa nóż rzeźnicki i patrzy komu go wsadzić w plecy. Jesteśmy kiblem Europy, i tak pozostanie jeszcze długi czas.

2010-12-10T01:46:00.002+01:00

Chciałbym serdecznie podziękować za pytania, na które nie znam odpowiedzi. Przez środek mojej głowy musi przebiegać świetlista autostrada, z której bardzo chętnie i często korzysta stwórca. Jest to światłowód przekazujący w eter tysiące pytań. Pytań innych ludzi. Kim jestem, co tu robię, dlaczego, po co, jak długo, gdzie, kiedy? Dziękuję. Ja sam nie wiem połowy rzeczy o sobie, nie dorosłem, nie dojrzałem do rozwiązywania cudzych problemów. I co sądzę? Mianowicie to, że nie było, nie ma i nie będzie na świcie człowieka, który do tego dojrzeje. Jesteśmy samolubnymi bytami, które przede wszystkim dążą do zaspokajania swoich potrzeb, duchowych i tych prymitywnych. Kolejna moja myśl: czy to przewrotność losu, że potrzeby duchowe, nie są tak pociągające jak potrzeby prymitywne (kopulacja, głód?). Jak mamy zastanawiać się nad absolutem, kiedy co chwila burczy nam w brzuchu, jajniki produkują dziwne jajeczka, a plemniki wszędobylskie głowo-wici?

The National - Bloodbuzz Ohio

2010-11-29T14:25:00.000+01:00

2010-11-29T14:16:00.002+01:00

Poranek był potworny, ból, zagubienie. Efekty tego poranka póki co zapowiadają się niesamowicie dobrze. Czyli to prawda, co nas nie zabij, to nas wzmocni. I dobrze.

Siedzę w swojej małej muszli otoczony dźwiękami organicznymi i syntetycznymi. Ocieram si o doskonałość, to znów przepadam. Jest w tym wszystkim pewna satysfakcja, ale i szaleństwo. Chęć żeby śnieg pokrył wszystko i wszystkich, żeby nas zabił. Wtedy zniknie największy problem tej planety- człowiek. Istota głupia i prosta, jak drut od snopowiązałki. A pada pięknie, tak jak lubię najbardziej- mocno i nieprzerwanie. Czuje się odrealniony. Znikają dźwięki, oczy są bezradne. Wyobrażam sobie w takich momentach, że jestem gdzie indziej. Daleko, daleko stąd. Gdzie całe moje dotychczasowe życie wydaję się być nieistotne i pozbawione sensu. Życie, które prowadzi prostą drogą do wyparowania. A więc padaj śniegu, myl nasze drogi, płyń swoimi ścieżkami fikcji. Dzięki temu odpoczywają nasze głowy.

2010-11-24T01:22:00.000+01:00

Ach, sercu bliskie. Dlaczego, po co, jak i kiedy??

I only smoke weed when I need to
And I need to get some rest
I confess, I burnt a hole in the mattress
Yes, yes, it was me, I plead guilty
And on the count of three I pull back the duvet
Make my way to the refrigerator
One dry potato inside, no lie
Not even bread, jam
When the light above my head went bam!
I can't sleep, something's all over me
Greasy, insomnia please release me
And let me dream about making mad love on the heath
Tearing off tights with my teeth
But there's no relief
I'm wide awake in my kitchen
It's dark and I'm lonely
Oh, if I could only get some sleep
Creeky noises make my skin creep
I need to get some sleep
I can't get no sleep....

2010-11-18T21:56:00.001+01:00

2010-11-18T21:44:00.002+01:00

To jest magia!
Wpadłem na pomysł jesiennej wycieczki w Jurę.
Jeżeli ktoś będzie chętny, zgłaszajcie się!

2010-11-18T21:31:00.002+01:00

Ostatnie wydarzenia przekonały mnie o tym, jak bardzo jesteśmy niedojrzali. My, jako jednostki i my, jako społeczeństwo. Niestety i starzy i młodzi mają jeden, bardzo poważny problem. Rozglądamy się dookoła i to co nam się nie podoba, a nie jest złe i nie działa na naszą szkodę, staramy się ośmieszyć, zniszczyć i podeptać. Działamy tak względem innych osób, ich przekonań, zainteresowań, czy stylu życia. A co potrafimy robić najlepiej? Oczywiście oceniać. Opanowaliśmy też do perfekcji sztukę udawania, wytwarzamy koło siebie narkotyczną mgiełkę, która zmienia prawdziwy obraz sytuacji. Przedstawiamy się jako jednostki wybitne, inteligentne ponad miarę. A tak naprawdę, chowamy się w swoich skorupkach, rojąc sobie, swoje maleńkie kłamstewka. I tu pojawia się pewne niebezpieczeństwo. Takie kłamstewka powtarzane za długo i za często, zaczynają sie nam wydawać prawdą.
Oceniać każdy może, oczywiście. Ale niech się to odbywa po uprzednim zastanowieniu się po pierwsze nad sobą, czy ja przypadkiem nie chciałbym być osobą, którą wystawiam moim ocenom? Co mi w takiej osobie przeszkadza? I czy chciałbym znaleźć się na miejscu osoby ocenianej? Przecież często oceny nasze są brutalne i wyrafinowanie kierowane w sam środek czułego punktu. Musimy wiedzieć co wolno, a co nie. Łatwo jest skrzywdzić, trudniej odzyskać zaufanie.

Ach, jak mi brakuje tej fantastycznej otoczki. Kiedy wszędzie biegały małe chochliki, drzewa opowiadały swoje długowieczne doświadczenia, a w lasach można było natrafić na driady, elfy i skrzaty. Dorastam, ale cały czas jestem dzieckiem. Wiem, że w burzę można koło Złotego Potoku w Diabelskich Jarach spotkać wiedźmy. Wierzę w magię. To pomaga przetrwać.

The Smiths - There is a light that never goes out

2010-09-11T13:52:00.000+02:00

Take me out tonight
Where there's music and there's people
Who are young and alive
Driving in your car
I never never want to go home
Because I haven't got one anymore

Take me out tonight
Because I want to see people
And I want to see life
Driving in your car
Oh please don't drop me home
Because it's not my home, it's their home
And I'm welcome no more

And if a double-decker bus
Crashes into us
To die by your side
Is such a heavenly way to die
And if a ten ton truck
Kills the both of us
To die by your side
Well the pleasure, the privilege is mine

Take me out tonight
Take me anywhere, I don't care
I don't care, I don't care
And in the darkened underpass
I thought Oh God, my chance has come at last
But then a strange fear gripped me
And I just couldn't ask

Take me out tonight
Oh take me anywhere, I don't care
I don't care, I don't care
Driving in your car
I never never want to go home
Because I haven't got one
No, I haven't got one

And if a double-decker bus
Crashes in to us
To die by your side
Is such a heavenly way to die
And if a ten ton truck
Kills the both of us
To die by your side
Well the pleasure, the privilege is mine

There is a light that never goes out
There is a light that never goes out
There is a light that never goes out
There is a light that never goes out

2010-09-06T19:53:00.001+02:00

Otwórz usta mój potworze. Całą rękę Ci tam włożę.
Trochę swędzi, trochę boli.
Cały świat na łeb się pierdoli.
Co Ci robię, co Ci czynię, to Twój mózg,
chodnikiem płynie.

Opowiem Wam historię, o świecie. Może to Afryka, a może Ameryka. Europa.
To historia infekcji, przenoszonej z człowieka pierwszego, na człowieka drugiego. Nie każdy się tym wirusem zarażał, był jeden warunek. Trzeba było mieć mózg. Infekcja skakała sobie w najlepsze, trzy głowy do przodu, jedna do tyłu, w lewo i prawo. Wpadała uchem, nosem, czasem oczodołem, albo otworem ustowym. Gdy do mnie zawitała, tramwajem jechałem. Wirus nie powoduje gorączki, ani pląsawicy, stania chuja, ni palpitacji macicy. Powoduje ucieczkę w nieznane rejony swojej głowy. Kiedy chcesz możesz odtworzyć w swojej głowie obrazy miejsc, sytuacji, w których chciałbyś się znaleźć. o wszystko dzięki temu wirusowi. Powiesz, że nie jest taki zły. A kto mówił, że jest.
Chociaż powoduje wiele złych sytuacji. Pada na ten przykład cały biznes dopalaczowy i alkoholowo-narkotykowy. Plajtują mafie i plajtuje kościół. Plajtuje przemysł zbrojeniowy, ludzie się nie biją i nie zabijają, w swoje głowy oni uciekają.
Również zwiększyła się liczba wypadków samochodowych i innych kraks powietrznych. Ludzi nie mogą się powstrzymać i korzystając z momentu wolnego czasu, uciekają z tego swiata, bez pakowania.
Jest tylko jeden efekt uboczny działania tego wirusa. Mianowicie ludzie dochodzą do tego, ze połowa jak nie większość naszego życia polega na tym, że szukamy sztucznych stymulantów, które zapewnią nam chwilkę zapomnienia i odlotu. Jesteśmy nieporadni sami ze sobą.

Spanish Sahara

2010-08-08T02:11:00.000+02:00

2010-08-08T02:04:00.002+02:00

Oglądam scenę polityczną, albo pseudo polityczną i zamieram.
Nie wierzę w to co się dzieje.
Nie chcę rzucać nazwiskami i inwektywami, bo to nie o to chodzi. Ale nie wiem, co się dzieję z tym krajem.
Patrzę na bandę schizofreników, którzy płaczą i śpiewają przy dwóch zbitych deskach i nie wierzę.
Patrzę na grono polityków, popierających wyżej wymienionych ludzi, i również nie wierzę.
Patrzę na zjawiska przyrodnicze, które sprawiają, że moja spokojna ulica przeradza się w rwący potok i ... nie wierzę.
Co się dzieję?
Mam ochotę wyjechać. Zostawić wszystko za sobą i rozpocząć zupełnie nowe życie, gdzie byłbym doceniony, choćby za te lata nauki w szkole wyższej. W Polsce po tym czasie mogę co najwyżej zmywać naczynia, albo podłogi.
Chcę być kimś. Bez znajomości, bez łapówek, bez włażenia w dupę.
Ucieczka do Hiszpanii, Portugalii, albo jeszcze dalej. To mi się marzy.

2010-08-08T02:01:00.001+02:00

Większość naszej energii ucieka.
Czkamy na nią, mamy wielkie plany co do niej, a tak naprawdę poddajemy się.
Dostajemy moc do ręki i odwracamy się plecami.
Miejmy poczucie wyjątkowości, bo tak, do cholery, każdy jest inny, każdy ma co innego do zaproponowania i to jest piękne.
Piękne jest to, że z kolektywu mnóstwa różnych ludzi wyłania się obraz spójnej całości.
Jeden robi na drutach, drugi gra na gitarze, cymbałkach, czy grzebieniu, a trzeci pisze fraszki. Ta wyjątkowość połączona w całość daje nam WSZECHŚWIAT.

The Streets - Blinded By The Lights

2010-07-23T21:16:00.000+02:00

2010-07-23T21:03:00.002+02:00

Trzeba się zgubić, żeby móc się odnaleźć na nowo.
Powiesz, że nie odkryłem nic nowego? Możliwe. Nie silę się na Maćka-odkrywcę, nie chcę przecierać nowych szlaków, nie chcę mówić prawd objawionych. Nie do twarzy mi z tym, może kiedyś się starałem, może kiedyś mi zależało.
Ale ludzie się zmieniają, prawda?
Trzeba przejść kilka dróg, niekoniecznie łatwych i niekoniecznie prostych i miłych, ale jak to powiedziało i napisało tysiące ludzie przede mną, takie jest życie. Składa się z 1000 rzeczy niemiłych i nieprzyjemnych, przykrych i bolesnych. Nagroda za ich przejście nie jest wielka, to nie garniec pełen złota, nie willa, nie drogi samochód prędki jak światło, nie dziewczyna najładniejsza z najładniejszych. To spokój w sercu i równowaga w głowie.
Miło się odnaleźć. Miło wyjść z bagna. Miło się uśmiechać do siebie w lustrze. Tylko jedno, ile ludzi to potrafi? Sądzę, że mała liczba.
A! Można się silić. Silić na bycie kimś innym. Na przykład silenie się na buntownika, możesz pluć w twarz innym trucizną, negować wszystko, ale serca nie oszukasz. Masz miękkie kolana i kochliwe serce? To dobrze, zrób z tego swój największy atut. Nie wstydź się siebie, bo to największy krok w tył jaki można zrobić.
Wyszedłem na mądralę?
Hmm, jak zwykle.
Chciałem dobrze.

2010-05-29T15:21:00.002+02:00

Życie.

2010-05-29T14:56:00.002+02:00

-Nonsens!- krzyczą slogany.
-Granda!
-Zaprzedanie!
-Złodziejstwo!
-Śmierć im!
-Kastracja!
-Kurestwo!
-Sąd!
-Rozstrzelanie... bez sądu!
-Szubienica im!

A ja wiem, że to wszystko przemija, wiem, że najważniejsze w życiu to miłość, przyjaźń i być osobą, która nie robi krzywdy i żyje w zgodzie z sobą. Wiem, że trzeba znaleźć swoje miejsce w szeregu, trzeba żądać, ale trzeba też dawać. Trzeba być sobą. Spełniać swoje oczekiwania życiowe, kulturalne. Trzeba jeść i pić, trzeba spać i wydalać. Trzeba uprawiać seks, trzeba dotyku, czułości i rozmowy z innymi. Trzeba czasem pójść do lasu i przytulić się do drzewa. I trzeba czasem porozmawiać ze sobą, żeby nie zwariować. Trzeba szanować innych. I trzeba samoakceptacji. Trzeba szanować mamę i tatę, trzeba ich kochać, to oni dali nam życie i możliwość rozwijania siebie, trzeba kochać i po rękach całować babcię i dziadków, jeżeli odeszli, trzeba szanować i pielęgnować miejsca ich spoczynku. Trzeba bezinteresowności, poczucia humoru. Potrzeba spełnienia. Trzeba mieć przyjaciół w ludziach i zwierzętach. Trzeba zaspokajać swe potrzeby i potrzeby bliskich, trzeba mieć do tego pieniądze. Potrzeba pracy, która nie upadla i daje poczucie spełnienia i już wspomniane pieniądze, oczywiście. Trzeba wychodzić do ludzi.
Palenie tytoniu i picie alkoholu można uprawiać, z umiarem jednak i z pamięcią, że rzeczy te szkodzą.

-Granda!
-Skandal!
-Nie twoje, ale moje. Oddawaj!
-Moje naj!

I ile czasu jeszcze trzeba będzie znosić to upodlenie, ile czasu jeszcze władzę nad nami będą miały pieniądze, chciwość i samolubność. Ile czasu jeszcze polityka będzie synonimem gówna, bagna i zakłamania. Ile czasu brat bratu będzie w plecy wbijał nóż. Ile czasu rodzice będą się najpierw kochali, a potem nienawidzili, a przyjaciele będą sikali na siebie ciepłym moczem i spychali z wysokich urwiski, dla korzyści chociażby materialnych. Ile czasu człowiek nie będzie człowiekiem, tylko ochłapem upodlonym przez władzę, państwo i społeczeństwo. Kiedy życie przestanie być biegiem, wyścigiem. Kiedy przyjdzie ktoś, żeby nas stąd zabrać?

A ja jestem daleko. Chociaż stoję koło ciebie, jestem jeszcze dalej.

2010-05-16T15:16:00.001+02:00

Instynktownie szukam nieszczęścia.

Crystal Castles - Baptism

2010-05-16T14:56:00.000+02:00

2010-05-15T16:41:00.002+02:00

Zmieniam się w kulkę. W kulkę antymaterii. Jestem, a jednak mnie nie ma. Jak coś myślę, słyszą to wszyscy dookoła. Jak coś mówię, słyszę to tylko ja w mojej głowie. Nie mam zamiaru porażać jakimiś przemyśleniami zbierającymi się w mojej głowie. Miałem zamiar zniknąć. Całe moje dorosłe życie, budowane od niedawna, runęło w gruzach. Zmieniło się wszystko i nadal się zmienia, na strasznie wielką niekorzyść, ale nie mam na to już żadnego wpływu, mogę tylko stać z boku i patrzeć. Patrzeć, jak wszystko w co wierzyłem i ufałem powoli obraca się w pył. Nie istnieje szacunek do drugiego człowieka, nie istnieje zaufanie, to co sądzimy, że jest trwałe, upada najszybciej. Nie ma takiej jednostki jak rodzina, to wszystko to pic na wodę. Nie ma szans dorobić się czegoś swojego, bo nie istniejemy jak o ludzi, jesteśmy numerami, które trzeba wyruchać ze wszystkiego.
Niszczyć i kopać, potem splunąć w twarz.
Dopiero pisząc to, przychodzi mi do głowy, do jak głębokiej studni wpadłem. Nie wiem czy wyjdę z niej kiedykolwiek. Jeżeli tak, na pewno, jako zupełnie inny człowiek.
I drzemie we mnie potrzeba wygadania się komuś, ale nie ma komu, bo przyjaźń nie istnieje. Jest tylko i wyłącznie potrzeba załatwiania swoich spraw. Uważamy się za najważniejszych, może faktycznie życie jest zbyt krótkie, żeby spoglądać na innych.
Miłość? Istnieje, ale przez ile? Dwa, cztery, dziesięć, dwadzieścia lat? A potem co? Zdrada i kłamstwo? Kłamstwo i zdrada? Kłamstwo=zdrada?
Czuje się oszukany, przez osoby mi najbliższe, jak i przez tych, których uważałem za przyjaciół.
Żyję jakby nic się nie stało, bo co innego mam robić? Złościć się, walczyć? Zrobiłem co mogłem zrobić.
Gdybym chciał cały czas roztrząsać wypadki z ostatniego miesiąca, musiałbym podciąć sobie żyły, albo łyknąć garść kolorowych snów.
Dlatego odradzam się w swoim wszechświecie. Na razie jestem tylko ja.
Mam pomysł na życie, a to najważniejsze.

2010-04-17T16:10:00.003+02:00

Drogi Boże.

Nie wiem czy istniejesz, już dłuższy czas temu przestałem się nad tym zastanawiać, stawiając na cichy remis ( brak zainteresowania z obydwóch stron). Muszę ci coś powiedzieć, mam dość, serdecznie. Nie mam sił utrzymywać dłużej moich emocji na wodzy. Nie wiem, czy muszę być aż tak doświadczany, czy jest w tym jakiś większy sens, ale ja to już pierdolę.
Pierdolę to, że w najmniej oczekiwanych momentach muszą odchodzić członkowie mojej rodziny.
Nie mam sił na odczuwanie bólu, nie mam sił się bronić. Nie mam sił myśleć co mam robić.

2010-03-27T17:27:00.001+01:00

I coś jeszcze na dobitkę.

2010-03-27T17:25:00.001+01:00

To jest sztuka moi mili:

2010-03-27T17:18:00.002+01:00

Pytanie!
Czy samobójstwo to tchórzostwo, czy odwaga?
Czekam, na twój intelektualny, przepełniony miłością do życia rzyg, którym chluśniesz mi po oczach, po to aby zatkać wszystkie pory mojego ciała, żeby nie przyjmowały żadnych trucizn, którymi się racze.
Czekam, na inwektywy, którymi mnie obrzucisz, na porównywanie mnie do gówniarza, małego do samodzielnych decyzji niezdolnego.
Czekam, na twoje ramion wzruszenie.
Na łzę chociażby może jedną, bo jak to tak?? Udajesz, że kochasz, powtarzasz, że masz dla kogo żyć, a w dłoni twej lewej żyletka, do żyrandola lina gruba przywiązana, garść tabletek odłożona, okno otwarte??
Czekam, na bagienne mieszanie, że prawdziwe problemy to po 40, względnie po 30, kiedy po raz pierwszy prącie nie chce stawać i masturbacja już nie ta i tak nie cieszy.
Czekam na jakąkolwiek reakcję i mchem porastam do podłoża się przyklejam i w głaz zamieniam.
Odwaga czy tchórzostwo?
Ale najpierw trzeba odpowiedzieć na pytanie kim jesteś, że masz prawo osądzać??

2010-03-23T23:00:00.002+01:00

Druga próba w dniu dzisiejszym napisania czegoś sensownego. Nie wiem, czy to Krasnoludy ciągną mnie za rękawy, czy to przez środki farmakologiczne, ale strasznie mi nie idzie. W ciszy nic, gdy do ucha to szepcze, to krzyczy przeraźliwie swą gitarą Josh Homme równie niepojęta, niezbadana pustka.
Ale jak to?- spytałem.
Przecież to świadczy o pustce w mej duszy, przecie, jak to śpiewał sławny wokalista, sławnego zespołu " there's hole in my soul". I prawda li to, najprawdziwsza, mimo wiosennej aury, nie będzie o ptaszkach ( chyba, że chcecie małą opowiastkę wujka Maćka, o dziwnych kulturach grzybów i małych żyjątek na pewnej części mojego ciała), nie będzie o kwiatkach i radości życia.
Życie jest i to od 23 lat.
Dzięki, że do jakiegoś 5 roku życia dzieci niewiele pamiętają.
Frustracja, nie wiem dlaczego i skąd. Jest, jak było. Rażony głupotą tracę ochronny pancerz, może to powoduje spadek formy intelektualnej.
A po co intelekt? Przecież kurwa największa srająca na innych zawsze wygra.

2010-03-12T09:38:00.000+01:00

2010-03-06T13:20:00.003+01:00

To co jest nam dane, przyjmujemy, akceptujemy, bez zastanowienia skąd to pochodzi, bez refleksji, bez podziękowania. Łapiemy i szybko uciekamy , chowając zdobytą rzecz za pazuchą. Nie daj Boże, żeby po drodze ktoś próbował nam wydrzeć, to co nasze, zazwyczaj taka próba kończy się zaciskaniem zębów na szyi przeciwnika.

Przechodzimy przez życie po cichu, wyznaczonym i dobrze przetartym już szlakiem. A co z miejscami, które moglibyśmy odwiedzić, co z ludźmi, których jeszcze nie spotkaliśmy, co z nie wypitym przez nas jeszcze alkoholem, z nie usłyszaną muzyką, która gdzieś tam rozbrzmiewa porywając innych ludzi do tańca, do miłości, do realizacji planów. Właśnie, innych ludzi, nie nas.
Jak porzucić zobowiązania, jak przestawić się na myślenie poszerzone. Przecież życie to nie tylko wstawanie rano, praca , uczelnia, praca, i weekend poświęcony upijaniu się. Jest tyle rzeczy do zrobienia, i nie potrzeba na to wielkich środków pieniężnych, potrzeba tylko chęci.

A ja? Ja potrzebuję silnej dłoni, która mnie złapie za kark i wyciągnie z marazmu. Dalej będę wiedział co zrobić.
Przestane myśleć o przyszłości, zakładać i planować. Zgubię konwenanse.

2010-02-21T14:33:00.002+01:00

Jak ma się coś posypać, to wszystko i porządnie. Nagle awarii uległ, najlepszy przyjaciel każdego człowieka., mój komputer. Jestem odcięty od świata.

Śmiać się Państwo możecie, ale odczuwam wiosnę w powietrzu, zaczynam pączkować.

I ostatnia myśl, nie mam czasu na nic.

2010-02-03T21:12:00.002+01:00

Rzucam i porzucam. Biorę w dłoń, kartkę papieru szarą i zgniatam ją. Powstaje kula papieru szara. I wiem, że tak będzie, wiem, że kula taka powstanie.
Robię kolejny krok i wiem, czy utrzymam się na nogach, w pozycji iście ludzkiej, pionowej, czy poślizgnę się i upadnę. Wiem, czy otwierając usta, wydam na świat kwiaty, kolorowe, pięknie pachnące, czy kwiaty z butelek po tanim alkoholu, rażące, wulgarne.
Gdy ktoś podaje mi rękę, wiem czy robi to w geście przyjacielskim, czy zaraz wsadzi mi w oko pręt długi żelazny, klnąc mnie i wszystko co ze mną związane.
Do czego to zmierza, do czego ja zmierzam???
Chciałbym zwrócić uwagę Państwa, że wszystkie problemy sami sobie generujemy. My za nie odpowiadamy. A ja, staram się ostatnio kroczyć drogą prostą i świetlistą. Chcę być dobry i dobrze traktowany. Nie chce się truć psychicznie, jak i fizycznie. Chcę wstawać rano z uśmiechem i chęcią. Chcę klepać przyjaciół moich po plecach i chcę być klepany. I na razie tak jest. I tak trzymam.
Chociaż rzucę czasem kurwą i szarpnę i nogą tupnę, ale straszak to nieprawdziwy.
Zamykam oczy i jestem spokojny.

Polecę dzisiaj:

2010-01-23T19:51:00.003+01:00

Dzisiaj dwie rzeczy, które robią na mnie dosyć spore wrażenie.

1. Teks piosenki The Great Forgiver zespołu Gallows:

When I died I walked into the light, but what I saw I didn't like.
Well I went to heaven but I didn't go in.
They don't condemn the sinners they condemn the sin.
Heaven is full of fucking scum,
if they live like pigs they will die like one.
There will never be enough forgiveness.
St Peter I must confess, I'm more of a devil than my life suggests,
Tell god its appreciated but I was born in hell, hell is where we made it.
And if god is a great forgiver, then all the scum will be there with me.
They bury the men but not the sin, they just say a prayer.
And take them with them, Heaven is full of fucking scum,
if they live like pigs they will die like one.
There will never be enough forgiveness.
St Peter I must confess, I'm more of a devil than my life suggests,
Tell god its appreciated but I was born in hell, hell is where we made it.
St Peter I must confess, I'm more of a devil than my life suggests,
Tell god its appreciated but I was born in hell, hell is where we made it

Coś w tym jest.

2010-01-17T12:49:00.003+01:00

Oto historia człowieka, który chciał zbawić świat, miał nawet gotowy plan, ale na początku wędrówki przewrócił się i złamał nogę.
Oto historia, która zaczyna się gdzieś w środku, tam gdzie początek przechodzi w koniec.
Oto historia człowieka, który był, nie można powiedzieć o nim nic innego, że tylko był.
Oto historia człowieka, który w przypływie zmian postanowił wyjechać, postanowił odwiedzić nie zamieszkane przez ludzi górzyste tereny. Na początku swej drogi, pierwsze co zrobił, to zdeptał, zniszczył, zmiażdżył swój nowy bezklawiszowy telefon mini-komórkowy, przez okno wyrzucił komputer, telewizor spalił.
Kolejnym krokiem było wysłanie do przyjaciół i rodziny listów, w których wyjawił swe zamiary i w których żegnał się, nie określając terminu swego powrotu. Powyrzucał wszystkie rzeczy przeciwdeszczowe, powyrzucał rzeczy ciepłe i wygodne. Jedyne na co sobie pozwolił to namiot z przeceny, który zakupił w popularnym markecie, który od tej chwili miał być jego domem. Zapasów jedzenia nie zrobił, wychodząc z założenia, że od tej pory żywić go będzie górska polana i górski las. Swój mały bagaż zmieścił w dwóch torbach materiałowych, wysoce ekologicznych, zamknął swoje mieszkanie na cztery zamki i zbiegł szybko po schodach.
Nie śpieszył się na żaden autobus, czy pociąg, jako osoba wyzwolona, do miejsca przeznaczenia miał dotrzeć przy użyciu własnych nóg, najbardziej ekologicznego środka transportu.
Przechodząc przez pasy, tuz koło jego domu potrąciło i zabiło go auto.

Słowo na niedzielę:

Każdy może przedstawiać swój punkt widzenia, ale sztuką jest mieć na tyle odwagi, żeby nie robić tego anonimowo. Pewnie, że można robić ludziom na złość, wychwalając pod nosem swoją zajebistość, ale jest to zwykłe skurwysyństwo. Działanie idioty.

2010-01-11T12:50:00.003+01:00

I jadę, i jadę, jadę, ja jadę i inni też jadą, jak to bywa w przypadku miejskich środków komunikacji.
I wciąż jadę i dalej, dalej, wolno, a czasem szybko, bezpiecznie i nie.
Jadę, cały czas, jak?, hm, nieprzerwanie, ciągle, do celu, prosto, ale używając migaczy, czyli zażywając zakrętów.
Wciąż i wciąż, nadwyrężam mięśnie trzymając się czego popadnie, myślę, że trzymam się poręczy, ale to wysuszona ręka, groźnie patrzącej na mnie belfrzycy, chemiczki, matematyczki, fizyczki, tyczki, Tyczki!! TYCZKI!!
I jadę i jadę i jadę, dadę, padę. Kręcę głową, ale nie ze zrezygnowaniem, jestem ciekaw wszystkiego dookoła, ludzi, brzydkich, wszystkich, bo wszyscy jesteśmy brzydcy, bez wyjątku.
Podążam, chce złapać, ale właściwie, chyba już dzień po moim urodzeniu zapomniałem, co chcę złapać, a więc wszystko ogranicza się do tego chcenia, megapragnienia.
Bujam się w takt hamulców autobusowo-tramwajowych, przechylam się, zwijam w kłębek embrionalny ssąc mój kciuk, ale nie mam choroby sierocej, a może jednak mam? Może wnętrze ciepłe i przytulne autobusowe, to dla mnie synonim tego 9 miesięcznego pasożytowania w kimś innym? Ale, ale zwinąwszy się, powoduje niezadowolenie współpasażerów, toż to jakiś bej!
Jadę i jadę i widzę psa, który boi się srok i rozjechanego kota, który jest teraz domem dla innych małych, białych i zwinnych.
I jadę, jadę, a kiedy przychodzi kres, nie chce wysiąść, kierowca musi mnie siłą wypychać, policją grozić, czy innymi służbami porządkowymi, a ja czepiam się siedzeń, podłóg i łkam, jak zarzynane prosie, bo czuje , że chcą mnie wyrzucić, tam, gdzie nie miło i brudno, śmierdzi i dostać po twarzy można.

2010-01-03T17:28:00.000+01:00

Polecam, gorąco polecam.

2010-01-03T17:19:00.002+01:00

A teraz zdjęcie, które w roku 2009 zdobyło najwięcej nagród i wyróżnień w międzynarodowych konkursach. Zdjęcie chwalone, przez najlepszych światowych dziennikarzy i artystów. Zdjęcie, które zostało kupione przez rosyjskiego multimiliardera za zawrotna kwotę 40 biliardów euro. Zdjęcie, które wchodzi w głowę i wyżera w mózgu dziurę.

2010-01-03T17:02:00.002+01:00

Odkryłem tajemnicę wszędobylskiej melancholii, przejrzałem, zapisałem, zapamiętałem i rozpowszechniłem ( co ma miejsce w tej sekundzie). Na pewno drogi czytelniku już przebierasz nogami, nie mogąc doczekać się chwili, kiedy zdradzę ci tą tajemnicę. Chociaż jest ona banalna, banalna, jak człowiek, a brzmi: melancholia żywi się cieniem, szarością i ciemnością, dlatego żeruje na nas w zimie, kiedy słońca praktycznie nie ma, a kiedy już się wychyli produkuje światło szare, jak sraj taśma. Powiesz mi, że pierdolę? Możliwe, ba, faktycznie masz rację!, ale przynajmniej robię to na jakiś temat, nie ma nic gorszego niż bełkot beztematowy. A, że temat do dupy, to już inna kwestia. Ale, ale, wracajmy. Jakże wszystko byłoby piękne i inne, bajeczne i magiczne, gdyby na nasze głowy przez 365 dni padało ciepłe zwrotnikowe słońce. Nasze myśli pod wpływem temperatury wyprostowałyby się, słowa ociepliłyby się, a z ust wychodziłyby zamiast butelkowych tulipanów, najpiękniej pachnące kwiaty polne. Twierdzisz, że w naszym kraju, klimacie to nie możliwe?? Racja, ale przecież możemy się przeprowadzić, my obywatele europy niepotrzebujący paszportów. Hiszpania? Portugalia? Kto jedzie ze mną?

2009-12-20T13:07:00.002+01:00

Jacek odkrył swoją słabą stronę, odkrył ciemną stronę, odkrył kanał, którym upływała z niego energia, odkrył czarną dziurę, wielkości ucha igielnego, która wysysała z niego chęci, ochot, zamiary i siły.

Chociaż tak naprawdę, bardziej chodzi tu o jego psychikę. Dziura, ciemna strona, słaba strona- to określenia wymyślone przez niego, pomagające w uporządkowaniu rzeczy dziejących się w nim, obok niego i niedziejących się w ogóle.

Podsumował przemyślenia i doszedł do tezy (jak to brzmi przyjemnie naukowo), że problem dotyczy wszystkich, nie tylko niego (jaka ulga!!).

Trzeba przestać tylko myśleć, tylko planować!! Jak to podcina skrzydła, wpycha w czarną dziurę obłędu. Boże, jak Jacek chciał się realizować, przemienić w działanie, te wszystkie misterne plany, które wyrosły w jego głowie. Chciał robić coś potrzebnego, wyjątkowego. W swojej głowie był i muzykiem i pisarzem i plastykiem, edytorem i krytykiem, dziennikarzem muzycznym i publicystycznym, księgarzem i sobą, bo co najważniejsze, Jacek nie był sobą. Bo przecież jak można być sobą, nie wiedząc kim się jest i gdzie się jest i po co się jest?

I Jacek podglądał bezwstydnie innych, używając do tego popularnych portali społecznościowych. I zastanawiał się czy te wszystkie uśmiechnięte osoby, modnie ubrane, w najmodniejszych miejscach w mieście, ściskające jeszcze modniejszych od siebie, czy to oni? Czy to oni, młodzi, piękni, pełni satysfakcji, która wypływała wielką strugą z ich żywotów, czy to oni osiągnęli ten stan, tak usilnie poszukiwany przez Jacka? Przecież wszystkie ich starania przynoszą owoce, wielkie i soczyste, ich działania nie skraplają ich czół potem. A Jacek nie mógł zrobić nic, czego nie dotknął obracało się w popiół w jego dłoniach.

I nie zostało nic, oprócz gorzkich myśli, przekształcanych w gorzkie wypowiedzi, które mają specjalnie ranić wszystkich dookoła. Maska zajebistości, pod którą sypie się próchno, występuje korozja.

Ale Jacek ma się dobrze.

2009-12-10T18:47:00.002+01:00

Coś za łatwo wsiąka mi się w niebyt, nawet nie czuje przejścia między granicami. Rzeczywistość staje się tak samo nierealna, jak dryfowanie pomiędzy przestrzenio-płaszczyznami. Ostatnio częściej noszę w sobie drobinki alkoholowe, niż drobinki spokoju i wyspania. I męczę się tym samym, bo kac to dla stan wyostrzonej świadomości. Świadomości maluczkiego mego życia, widzę śmierć moją i innych, proste zwierzęce prawa rządzące relacjami międzyludzkimi i unika mi wtedy drugi świat, ma zapełniona głowa pod wpływem alkoholu pustoszeje. Uciekają skrzaty w pośpiechu zabierając ze sobą dżdżownice myśli, uciekają motyle, ważki, moje kolorowe psychodeliczne schizy.

I ważna wiadomość dla pani Krysi: Ogłaszam! Nie jestem narkomanem, nie wspomagam mej wyobraźni sproszkowanym szczęściem, biletem w wir kolorowych tasiemko-żyłek napinających rzeczywistość, nie nadwyrężam powiek wciskając pod nie wielkich gabarytów pastylek, kryształków diabelskich, żyły moje nie puchną i nie sinieją pod wpływem końskich szpryc, ukradzionych ojcu-weterynarzowi. Nie zamieniam wody w wino. Nie uśmiecham się, gdy jest mi smutno. Nie klepie ludzi, którzy plują mi w twarz, po plecach.

Ale, ale, dosyć. Prrr. Koniec tych wydumanych, gówniarskich bredni. Żeby być szczerym, muszę coś wyznać! Kiełkuje mi głowa, i kiełkuje mi ciało. Zbieram się od bardzo, bardzo, bardzo długiego czasu, do napisania książki i dzisiaj pod wpływem lektury Mirosława Nahacza, stwierdzam, że czas się zbliża. Jednak nie znamy dnia, ani godziny.

Uczta:

2009-11-27T23:52:00.002+01:00

Coś to życie nam się robi nieporadne. Ciągły strach i ból i lęk. I udawać się już nawet nie chce, ale jak to, przyznać się do tego jacy jesteśmy naprawdę?? Ciężki to kawałek chleba, wejść na najwyższy dach w mieście i wykrzyczeć, że wszystkie te Adidasy, Nike'i, te okulary na pół twarzy czarne oprawki, spodnie z krokiem między kolanami, te modne słowa ordynarne i nieczułe, te sytuacje kopania i plucia na twarz, to nie Ja. Ja to mysz uciekająca, pies wierzący i ufający, do serca podchodzę, mam dość uciekania i samotności. Wszystko to kurewstwo, zło wcielone, obłuda.
Chociaż i tak nie przystaniesz i nie wyciągniesz ręki.
Nie ufasz kurwom.

2009-11-18T19:50:00.002+01:00

Od dłuższego czasu, kiedy tylko zasnę, zostaje obudzony.
Nie budzi mnie zapalone nagle światło, ani krzyk, ani puszczona nagle głośna muzyka. Nie jestem w wieku, w którym skutecznie ze snu wybudzają szmery i trzaski- monolog domu. Nie budzą mnie obcy ludzie starający się dostać do niego. Nie budzą mnie koszmary, bo czym są złe sny, w porównaniu z koszmarnym życiem? Nie budzi mnie pragnienie, ani głód.
Budzi mnie pukanie w okno. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby mój pokój znajdował się na parterze, mieszkam jednak na poddaszu, jedyne okno w moim pokoju znajduje się w dachu.
Pukanie jest delikatne, nie natarczywe, jak walenie do drzwi intruza. Pukanie nie ostrzega przed czymś złym, ono zapowiada wydarzenia, dobre wydarzenia. Kto puka?
Nie wiem czy pisać o tym, nie uwierzysz, na dodatek popłaczesz się ze śmiechu, wyzwiesz mnie od idioty, a w najlepszym razie zaczniesz mnie unikać, jak trędowatego. Puka mała osoba, ludzik, choć mało ludzki, nie zwierzęcy, ani nie wyimaginowany. Pan Pytanie i Pan odpowiedź, Pan Las, Pan Spokój.
Nic nie mówi, patrzy, a jego spojrzenie przyciąga i hipnotyzuje. Siada na parapecie, i jest tym co budzi Dobre. W oczach można dostrzec innych ludzi i ich Przewodników, Panów Pytanie jest bardzo dużo.
To co przedstawia, to stan, którego brakuje nam w życiu, prowadzi nas przez wyimaginowane sytuacje, które mogą się zdarzyć, bądź też nie, wszystko zależy od nas. Naprowadza nas, daje ukojenie, wskazówki, uśmiechy. Daje powód do przeżycia kolejnego dnia. A co chce w zamian? Nic. Jego zapłatą, jest szczęście, nasze wytchnienie.
Chwile, kiedy klęczę przed Panem Odpowiedzią, to najlepszy moment w moim całym dniu. Czasami Śpiewa, ale nie po polsku, czy angielsku, czy w jakimś innym języku. Śpiewa myślami, a śpiew wygładza zadrapania duszy.
Pan Pytanie, przyjdzie dzisiaj do mnie, już na niego czekam. Dokładnie wiem co mi pokaże. Posiedzi ze mną dosyć długo, bo dziury w mojej duszy, nie da się tak łatwo zasklepić.

2009-11-05T22:36:00.001+01:00

NAJLEPSI!

2009-11-04T16:44:00.000+01:00

Pierwszy płatek śniegu spadł jej na twarz. Otuliła się ramionami wpatrzona w pobliską latarnię.
Atak się zaczął. Za pierwszym płatkiem poleciały dwa następne, potem cztery, kolejne osiem, szesnaście, setki, tysiące, miliony. Szarość, błotne brązy, czerń asfaltu, żadne kolory nie miały szans w starciu z białą falą.
Osunęła się na kolana, podparła wyciągniętymi rękami. Wokół jej dłoni i kolan szybko powstały mokre koła stopionego śniegu. Dzień dobiega końca, jej życie także.

Nic się nie zmienia.
Może mniej boli.
Nauczyła się uśmiechać sama do siebie.

Możliwość chodzenia tam, gdzie się jej podoba, budziła to dobrze znane z dzieciństwa uczucie łamania praw, za każdym razem, gdy wchodziła do jakiegoś budynku i wynosiła zaopatrzenie, czekała na krzyk: Złodziej! Czekała na szarpanie, w wielkich halach hipermarketów udawała, że mija wózkiem innych ludzi, przy kasach przystawała na chwilę, wyciągała portfel, po czym rozbawiona do łez sytuacją wychodziła.

Najgorsze były noce. Szmery, odgłosy łamania, szurania, te tuż przy uchu i te na zewnątrz. Własne mieszkanie, obce, przerażające. Barykadowała się w pokoju, co bawiło ją tym bardziej. Spodziewała się tłumów, chociaż była sama.

Przecież może jechać do Hiszpanii, za darmo. Do wymarzonego kraju przystojnych mężczyzn i gorących kobiet, kraju byczej krwi, na myśl o ludziach, aż zabrakło jej oddechu ze śmiechu. Czy to szaleństwo? Samochodów ma pod dostatkiem, stacje benzynowe to nie problem, tak samo jedzenie, przynajmniej do czasu. Może gdzie indziej, jest inaczej.

Wytrzymała trzy miesiące. Ośnieżona latarnia, jako ostatnia zobaczyła jej zdeterminowaną minę, ośnieżona latarnia pomogła przywiązać do siebie sznur. Ośnieżona latarnia nie złamała się pod jej ciężarem. Ośnieżona latarnia.

Nikt nie wie, jak do tego doszło.Wszyscy uważają, że opieka była odpowiednia. Prywatna pielęgniarka, leki, wizyty najlepszych lekarzy. Mieli pieniądze, co za tym idzie, mieli możliwości. Nawet sąsiedzi nie zdawali sobie sprawy, że najpogodniejsza osoba w tej części miasta, zapadła na ciężką schizofrenię. Przecież tyle się śmiała, nie mogła być chora. Prowadziła dziennik.

Po prostu uważała się za ostatnią osobę na ziemi.

2009-11-02T23:27:00.002+01:00

I drzewa szepcą to krótkie pozdrowienie, i księżyc światłem przekazuje tę wiadomość.
Zagubiony człowiek błąkający się po ulicy, ale zagubiony tylko dla nas, on sam ma plan i stara się go wykonać, pokazać całemu światu, że to co widzimy codziennie i nie przerwanie, tak naprawdę nie ma sensu. Wstawanie, ubieranie, chodzenie do szkoły, do pracy, powtarzanie tych samych czynności, które mają nam przynieść tych parę papierków i kawałków metalu. Czy nie istnieje coś więcej, coś za tym co widzimy? Istnieje, przynajmniej w mojej głowie. Przeznaczenie, szczypta magii, życie pełne słońca, uśmiechu. Chcę do tego dążyć, ale nie wiem jak. Krążę, pukam, zaglądam, dopraszam się, ale czy sama świadomość wystarczy żeby to osiągnąć? Jakie jest zaklęcie, i jakie potrzebne składniki? Jak można przekazać drugiej osobie, o co tak naprawdę chodzi mi w życiu?

Dobranoc.

2009-11-01T20:18:00.002+01:00

Z okazji dzisiejszego święta wypadałoby napisać coś ważnego i górnolotnego. Należałoby powspominać, powymieniać. Uhh. Nic nie przychodzi do głowy, może jedno, czy należy wspominać publicznie, przepychać się od siódmej rano, żeby tylko być pierwszym na cmentarzu, kupić największy, najjaskrawszy znicz, najlepiej taki grający! Czy to ma sens? Czy ma sens wymyślanie sobie specjalnie jednego dnia, na odwiedzanie grobów bliskich? Czy w ciągu roku cmentarze są pozamykane, a znicze i kwiaty nie produkowanie i nie dostarczane? Czy wyścig szczurów dotyczy już też, tak intymnej strony naszego życia, jak przebywanie z naszymi zmarłymi bliźnimi? Każdy musi być pierwszy, każdy uważa, że ma większe prawo do bycia pierwszym, niż pozostali, chociaż, dla osób zainteresowanych, leżących w swoich kwaterach, jest to bez znaczenia.
Magii już nie ma, zniknęła dawno temu. Dawno temu, kiedy wymyślono grające znicze, dawno temu, kiedy obdarto z mistycyzmu i ze znaczenia ten dzień. A jakie jest znaczenie? To możliwość spotkania się z rodziną, wspominków w głębi siebie.

A i na przyszłość. Gdybyście zapomnieli już do końca co się robi 1 listopada, po co w ogóle to chodzenie na cmentarze, pamiętajcie, że to festyn, sposobność do kupienia gofrów i baloników, hot dogów, hamburgerów i grillowanej kiełbasy.

2009-10-28T18:34:00.003+01:00

Szmat czasu mnie zaskoczył, skopał i porwał- dziwisz, się, że "czas" można personifikować? A owszem, wszystko można, napluć w twarz krytykantowi również.
Ale, ale, do rzeczy.
Czas złapał mnie za rękę, ja wiedziony niezdrową ciekawością poddałem się mu, nieuważnie.
Kolejna dygresja: jak ten poczciwiec Pan Czas, zaproponuje wspólną wycieczkę, kopnij nicponia w dupę i palcem pogroź, bo to nieopłacalne doświadczenie. Latasz i obijasz się, marnując często to co ważne, zaniedbując Tych najważniejszych i gnębiąc siebie samego.
Zniknąłem, chociaż nie zmieniłem miasta, w którym żyć mi przyszło, nie utraciłem też świadomości popadając w śpiączkę, w sumie ciężko powiedzieć co zaszło, może zwykłe zmiany?
Nie patrzyłem nawet, z którego dnia i roku pochodzi ostatni wpis, ale dużo wody w Wiśle upłynęło.
Co chcę powiedzieć: terapię oczyszczania duszy pora zacząć. Bo temu ma ten blog służyć, nie będzie tu informacji o wzlotach i upadkach moich, jak i innych ludzi, nie będzie imion i nazwisk, nie będzie sensacji. Można się za to spodziewać, krótkich wpisów, bez tematu i bez myśli przewodniej, ale wypełnionych sarkazmem i ironią, szczególnie tą "auto". Nie wiem czy będzie ktoś zainteresowany czytaniem tych treści, ale zapraszam, podkreślając raz jeszcze fragment o terapii.
A więc, do przeczytania!.

Chyba nie wspominałem, że od czasu do czasu pojawi się i muzyka i zdjęcia?
Ano, tak będzie.
Dobry początek:

2008-02-15T01:21:00.002+01:00

Pierdol i nie szukaj oświetlonej drogi, i tak tego nigdy nie będzie. łatwo, prosto, szybko. Będzie ciemno, pod górę i pod wiatr.
I może nie chcesz słyszeć, ale prywatność minęła, nie łudź się, wszyscy dokładnie wiedzą co się robi samemu w pokoju. Masturbacja, to już nie temat tabu, wszyscy się masturbują,
zbuntowany szczeniak, kładź uszy.

2008-02-14T00:35:00.002+01:00

Kurtyny.
Świećcie latarnie prosto w moje oczy i wy wszystkie zwierzęta na poboczu drogi.
Bądź gotów, to w ogóle nie zaboli.
Zamknij oczy i pomódl się do swojego boga, przecież jest ich wielu.
Jesteś szczęśliwa?
Ulice spłynął czerwienią.
Nikt nie wie co jest za zamkniętymi oczami.
Masz wrażenie, że to co jest ci zapewnione musisz wydzierać na siłę, nie zawsze możesz to dostać?
Czy ma sens branie na siłę, czy ma się wtedy godność?
A tak trudno pogodzić się z porażką, odstąpić na krok i czekać, możemy być opluwani, kopani i pozbawiani człowieczeństwa, żeby tylko przebywać jak najbliżej tego co kochamy.
Gasną światła, znowu samemu, czy to jest sens życia, droga jednego człowieka, nie ma happy endu, braw, łzy, jak ma kto cię opłakiwać.
I przyjdzie cisza, wyobrażasz sobie, wieczór, ale nie oglądasz go zza szyby jak dotychczas, chodnik, refleks latarni. Nas nie ma, czy to coś zmienia dla świata?
I schodzisz ze sceny, oświetlona droga, synonim dziecięcego życia.
Po co, i tak nie zrozumiesz.

2008-01-13T15:49:00.000+01:00

Ważne żeby było jasne, różowe, mocno świeciło, rzucało się w oczy, szkoda, że trzeba zdejmować metki.
Najlepiej wielokolorowe, jak najnowsze, głośno dzwoniące, zastępujące drugiego człowieka.
Jak największe, wzbudzające zazdrość, złowróżbne spojrzenie,czarne, białe w kratkę, w czaszki, na pół twarzy, długie, kręcone.
Ale wyjdź na ulicę o 5 rano, usłysz jak miasto płaczę, nad gównem i pokręceniem, nad pustką i bezsensem. Poczuj wiatr, podetnij sobie żyłę i zobacz czy jeszcze płynie w niej prawdziwa hemoglobina, czy może plasti......

2008-01-05T16:32:00.001+01:00

Czy widziałeś kiedyś twarz staruszka, który sprawdza we wszystko-wiedzącej maszynie lotto swoje kupony? Czy widziałeś kiedyś minę staruszka, który dowiaduje się, że kolejny raz nic nie wygrał?
To jest taka mina....
.....w której widzisz bezpańskiego psa, który umiera z głodu na twoich oczach, dziecko może 4 letnie, które sprzedaje w przejściu podziemnym pluszowe misi, żeby móc kupić sobie potem batona, swoich rodziców, którzy nagle marszczą się, garbią i siwieją.

I chcesz coś zmienić i nawet być inny, ale dochodzisz do tego, że potrafisz tylko o zmianach mówić, nic nie robisz, bo nie masz siły, bo ci się nie chce, bo dobre pomysły masz tylko w głowie, jak zaczynasz coś robić widzisz próchno i pył na rękach. I zaczynasz mieć pretensje do całego świata, krytykujesz wszystko i wszystkich, a tak naprawdę w głębi duszy zazdrościsz. Najłatwiej jest się odwrócić od wszystkich, potracić kontakty, nie odzywać się, żeby stare bolączki się nie odezwały. Albo iść za pędem, podziwiać nowe, plastikowe, świecące, pachnące, grające, kształtne, zamszowe, skórzane, modne, różowe.

A najtrudniej jest stanąć pod prąd, przyznać się do wszystkiego, być szczerym chcieć dobrze, postępować według własnego zdania. Buntownik, sztucznie wyolbrzymione ego, poczucie odrębności. Nie pędź tak przed siebie, zwolnij, spójrz na ludzi dookoła.

Powiedz sobie, że warto, że możesz, że tyle przed tobą.

2007-11-04T16:11:00.000+01:00

Wiesz co Błażej? Łajka nie wróciła, umarła chyba po 6 godzinach lotu. Straszne. Można spokojnie powiedzieć, że została uśmiercona w imię nauki.
Najgorsze jest to, że my też uśmiercamy wiele cennych dla nas rzeczy, ale w imię czego? Czasami nawet bez zastanowienia się.
Czy jesteś, aż takim marzycielem, że chcesz złożyć świat w jedną część?
Już wiem co robię, po co, i co będę robił. Kocham, to mi nadaje wszelakie priorytety. Chociaż jeszcze czasami próbuje rozmawiać ze ścianami, próbuje z nimi złapać wspólną płaszczyznę.
To jest tak, jak w naszych domach, gdzie 2+2 zawsze będzie się równało 5.
Łajka nie wróciła.
Czy do tej pory, krąży po satelicie w szczątkach statku?
Wierzysz w los?
Łajka nie wróciła. Tak samo nie wróci, to co już było.

2007-04-01T12:35:00.000+02:00

Patrzyłem jak się zmieniasz. W muchę. Spojrzałem dalej, byłaś w ogniu. Patrzyłem na zmiany w tobie. To jest tak, jakbyś nigdy nie miała skrzydeł, czujesz się taka żywa. Patrzyłem jak się zmieniasz. Zabrałem cię do domu, wsadziłem cię pod szklankę, wyrwałem twoje skrzydła. Potem się śmiałem. Patrzyłem na zmiany, w tobie. To jest tak, jakbyś nigdy nie miała skrzydeł, czujesz się taka żywa. Patrzę na zmiany , w tobie. To jest tak, jakbyś nigdy nie miała skrzydeł. Spojrzałem na krzyż, potem spojrzałem dalej. Dałem ci pistolet. Zastrzel mnie. Patrzyłem na zmiany, w tobie. To jest tak, jakbyś nigdy nie miała skrzydeł, czujesz się taka żywa. Patrzyłem jak sie zmieniasz, teraz czujesz się taka żywa. Patrzyłem jak się zmieniasz. To jest tak, jakbyś nigdy nie miała skrzydeł, czujesz się taka żywa.

2007-03-29T15:24:00.000+02:00

My jesteśmy kurwy dwie, ja mniejsza, ty większa. Nic dodać, nic ująć. Eh, przyszła wiosna, pora kiedy większość czasu siedzę bezsilnie na fotelu, ślina cieknie mi kącikiem ust, a język bezwiednie zwisa z ust. Roje sobie roję, że chciałbym stąd wyjechać, na trzy dni, na tydzień, a może i na dłużej. Potrzebuje wypoczynku, najlepiej wypoczynku pachnącego jurą krakowsko-częstochowską. młodym laskiem i niekończącymi się polami. Muszę wytrzeć brodę ze śliny. Skrzaty z mojego pokoju już dawno zrobiły świąteczne porządki, bo toż to święta nadchodzą wielkimi platfusowymi krokami, a za świętami krok, w krok, nadciągają kolejne dni naukowo-ludzio-męczące. Oj, tak, ludzie, ci mali i duzi, z wystającymi czołami i wielkimi nosami, ci śmierdzący i ci udający, wszyscy z mojego roku, wszyscy nie lubiani, wszyscy denerwujący.

2007-02-21T16:55:00.000+01:00

To jest tak, jakby cały świat wpadł mi do głowy. Mruczenie, bzyczenie, za dużo słów i myśli. Ale wiem, że ten moment chciałbym zatrzymać już na zawsze. Odzyskuje wiarę w siebie, mam o czym myśleć kiedy jeżdżę tramwajami i autobusami i kiedy idę spać i kiedy wstaję i jem obiad i... Szkoda tylko, że muszę Cię zostawiać i wracać do swojego dom, szkoda, że nie mogę wsadzić Cię do koperty i postawić u siebie w pokoju.

2007-02-06T19:55:00.000+01:00

Aj, chyba i mnie dopadły zimowe smutki. Nie pomaga siedzenie w oparach zielonej herbaty i rozmyślanie. Kolejny raz straciłem głowę i możliwość racjonalnego przyjrzenia się całej tej sytuacji. Nie męczy mnie porażka, ale brak pomysłu na działanie, maligna, bezsilność. Jedyne co widać to przebiegłe zzieleniałe zarazki, biegające po ulicach i wgryzające się w ludzkie ramiona, głowy i nadgarstki. Może lepiej jak i mnie by pogryzły? Mógłbym wtedy leżeć w łóżku i rozmyślać nad zatkanym nosem. Właśnie zeszły do mnie dwa pająki, bardzo przyjazne. Chcąc zasłonić mnie przed całym światem, otulają mnie w jedwabny śnieżno-biały kokon. Chciałbym móc przestać czuć czas, chciałbym mieć przejście na drugą stronę. Muszę pamiętać: "Gdy dotkniesz dna, odbijaj się".

2007-02-04T21:32:00.000+01:00

Niedzielne południe. Łódź. Łks. Widzew. Alkohole za grosze. Wojska Polskiego. "Pamiętaj, abyś dzień święty święcił".

2007-01-09T21:58:00.000+01:00

Narkomani mający godność, nie, wróć. Narkomani kulturalni, powinni brać narkotyki przy herbacie. Po co?- pytasz. Po to, żeby mogli je popić. Żeby nie usiadły im na żołądku. Ale to tylko pobożne życzenie. W końcu miałbym zajęcie, byłbym "głównym parzącym herbatę", podawałbym gorący napój, obserwował cały proces wystrzeliwania się w inną rzeczywistość, a tym, którzy nie mieliby ochoty wracać i leżeliby w wymiocinach i ekskrementach, zabierałbym wszystkie kosztowności. Obserwowałbym wędrówki dusz, duszyczek i duchów, ich mieszanie się i samo zaspakajanie. Onanizacja?- pytasz. Nie, dusze nie potrafią się onanizować. Zaspakajają się przez wdychanie świeżego powietrza, mają dość ludzkich gazów. Ja też zresztą, mam dość patrzenia na twarze starców, którzy przychodzą do mnie, tylko po to, żeby oddać gazy. Ich twarze wykrzywiają się wtedy w niesamowitym grymasie, ból łączy się z niemocą. Nie lubię momentu, w którym zachodzi słońce , chociaż kocham samą noc, kocham to, że mogę siedzieć w moim kącie sam, niezauważony, mogę robić to co potępia kościół, a zarazem mogę być sobą.

2007-01-08T21:01:00.000+01:00

Usłyszałem ją w radiu, niesamowite uczucie. Poczułem zapach gór, lata i przyjaźń. A smutek i samotność..... Chce być w górach. Z Wami.

Mamo piszę do Ciebie wiersz,
Może ostatni, na pewno pierwszy.
Jest głęboka, ciemna noc,
Siedzę w łóżku a obok śpi ona

I tak spokojnie oddycha.
Dobiega mnie jakaś muzyka,
Nie to tylko w mej głowie szum.
Siedzę i tonę i tonę we łzach,
Bo jest mi smutno, bo jestem sam.
Dławi mnie strach.

Samotność to taka straszna trwoga,
Ogarnia mnie, przenika mnie.
Wiesz mamo, wyobraziłem sobie, że
Że nie ma Boga nie, nie ma nie!
Nie ma Boga nie.

Spokojny jest tylko mój dom,
Gdzie Ty jesteś a mnie tam już nie ma.
Gdzie nie wrócę chyba nigdy,
Mamo bardzo Cię kocham, kocham Cię!

Myślałem, że Ty skrzywdziłaś mnie,
A to ja, to ja skrzywdziłem Ciebie.
Szkoda, że tak późno pojąłem to.
Tak późno to, to zrozumiałem.
Zrozumiałem to.

Samotność to taka straszna trwoga,
Ogarnia mnie, przenika mnie.
Wiesz mamo, wyobraziłem sobie, że
Że nie ma Boga nie, nie ma nie!
O nie, nie...
Nie ma Boga, nie ma nie!, nie, nie..
Nie, nie...
Nie ma Boga, nie..

2007-01-08T16:45:00.000+01:00

Nie mogę się doczekać, kiedy przyjdziesz następnym razem
Bo tracenie czasu z tobą jest takie fajne
Nic innego nie zajmuje moich myśli
Bo leżenie tutaj z tobą dziewczyno jest takie niesamowite
TCIOF-Can't cook

2007-01-04T17:51:00.000+01:00

Droga Ewo,
Purykołeć, Kurdypiełek zafądziany, a na dodatek obibok i złośnica. Jego hulaszczy tryb życia doprowadził go, do częstych ataków migreny i podagry. Słyszano ostatnio na mieście, że jego nieprzemyślane działania, strzelanie magicznymi pociskami, wypełnionymi wywarem z najczystszej miłości, spowodowane są tym, że Amor sam się zakochał!! Nie wiem czy to możliwe, nie wiedzą tego także skrzaty domowe, siedzące na moich stopach i palące długie zakrzywione, drewniane fajki. Czasami późno w nocy, siadam z nimi i w oparach dymu owocowego dyskutujemy o tym. Przepyszne, te małe skrzaty, winko pędzą! W naszych rozważaniach stanęło na tym ,że w pijackim amoku, nierozważny anioł postrzelił sam siebie, chyba nie muszę dodawać, jaką część ciała najczęściej wymieniały skrzaty,z głośnym rechotem. Prawda jest jednak taka, że same skrzaty dziwią się do czego to doszło. Smutki pływające w powietrzy dostrzegają one gołymi oczami, ludzie natomiast odczuwają ich pojawienie się na własnej skórze. A czym są te smutki, pytasz się? Niczym innym jak nieszczęśliwą miłością. Sam dodam, że może i niekoniecznie nieszczęśliwą! Część ludzi, po prostu boi się okazać swoje uczucia, zabierają się do tego, pozwolisz ,że użyję ulubionego powiedzenia skrzatów, nieco sprośnego: "jak byk do krowy"! Chociaż masz rację, co do cholery myśli sobie, ten mały kurdupel, strzelając ze swego łuku gdzie popadnie i plącząc miłosne nici na potęgę. Jak na razie nie wiem, ale obiecuje, że zbadam to, złapie małego złośnika i zaproszę na spytki. Może odpowie na, wiercące mi w głowie, pytania. Teraz za to udaje się na skrzatowską biesiadę, skrzaty już zaczęły pląsać i przygrywać na fujarkach i piszczałkach. Zamroczę się młodym wiśniowym winem i postaram się zapomnieć o wszelakich problemach.

2007-01-02T17:22:00.000+01:00

Come up to meet you, Tell you I’m sorry, You don’t know how lovely you are

I had to find you, Tell you I need you, Tell you I set you apart

Tell me your secrets, And ask me your questions, Aww let’s go back to the start

Runnin’ in circles, [sounds like] Comin’ our tails, Heads on the science apart

Nobody said it was easy
It’s such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be this hard
Aww take me back to the start

I was just guessin’, At numbers and figures, Pullin’ the puzzles apart

Questions of science, Science and progress, Do not speak as loud as my heart

Tell me you love me, Come back to haunt me, Oh when I rush to the start

Runnin’ in circles, Chasin’ our tails, Comin’ back as we are

Nobody said it was easy
Aww It’s such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be so hard
I’m goin’ back to the start

2007-01-01T18:06:00.001+01:00

Pada grad. Tak strasznie huczy, że aż zagłusza muzykę płynącą po pokoju, muzyczne fale wyginają się i niebezpiecznie plączą. Tak wita nas nowy rok, lepszy rok. Musi być lepszy, około dwudziestu osób do tego doszło, a może to alkohol przez nich przemówił? Pocieszam się, że jak powiedział mi ktoś mądry, to czy w tym roku będzie mi się lepiej żyło, zależy tylko i wyłącznie ode mnie. W świetle rozbłyskujących sztucznych ogni postanowiłem, że będę w tym roku na pewno szczęśliwy. Równo o 24 pomodliłem się, podziękowałem B. za to, że było jak było, nie ważne co dla mnie postanowi: " niech się dzieje wola nieba, z nią się zawsze zgadzać trzeba". Wiem czego chce, jestem tego pewien. Boje się powiedzieć Ci o tym. Wracam, pytam, nie rozumiem. Nie chodzi mi oto, żeby rozpowiedzieć o naszym szczęściu całemu światu, liczysz się ty, liczy się to, że mogę patrzeć w twoje oczy i oglądać jak chodzisz, i jeszcze to, że nie opuszcza mnie zapach twoich włosów. Pobiegnę za szczęściem. Tak strasznie bym chciał.

Sto milionów bakterii, zjada, połyka nas. Na ulicy stoi pani, krzyczy jakiś pan.
Za płotem jedzie pociąg, oczy wpatrzone są.
Czwarta rano uciekam gdzieś, czwarta rano znikam stąd.
Czwarta rano, uciekam stąd.
Ja znikam stąd.

2006-12-27T13:02:00.000+01:00

Ciekawe ilu ludzi teraz chodzi po lesie. Ciekawe ilu ludzi jest teraz szczęśliwych. Ciekawe ile ludzi jest teraz na imprezach, ile wymiotuje, ile leży i śpi. Ciekawe ile ludzi teraz czyta. Ciekawe ile ludzi teraz płacze, a ile krzyczy i przeklina. Ciekawe ile ludzi gra teraz na jakimś instrumencie, a ile śpiewa. Ciekawe ile ludzi wspomina teraz kogoś, sobie bliskiego. Ciekawe ile ludzi się teraz kocha, a ile onanizuje. Ciekawe ile ludzi spotyka się teraz ze swoimi znajomymi, a ile siedzi samemu. Ciekawe ile ludzi teraz śpiewa. Ciekawe ilu ludziom spełniły się najskrytsze marzenia, a ile ma na to nadzieję, chociaż nigdy to nie nastąpi. Dlaczego? Nadzieja matką głupich.

2006-12-23T21:17:00.000+01:00

Nie rozpoznaje siebie, dzwieki rozchodza sie po miesniach. Jesli klopoty nas szukaja, mozesz je powochac. Zostawiles mnie, teraz rzucam to wszystko. Wpatruje sie w niebo, ktore poluje na upatrzone biale owce, zjada je. Niebo idzie polowac, jest mysliwym. Mowiesz, ze to smieszne, nie dla mnie. Bardzo za toba tesknie, ale jeszcze cie nie poznalem, jestes taka piekna, ale jeszcze cie nie widzialem. Moje sluchawki nie raz uratowaly mi zycie, ciagnac mnie do gory z bagna trujacych dzwiekow. Purpurowa mgla szczescia otaczaja moja wyspe. Wszystkie te wydarzenia maja sens, ale tylko z toba. Mieszkamy na wzgorzy, blisko szczytu, czasami kiedy jeszcze spisz, spaceruje, czuje sie wtedy doceniony. Dzisiaj spraww, zebym byl nie do zatrzymania. W pamieci tanczymy i rozmawiamy.

2006-12-04T15:53:00.000+01:00

Jak to oddać? Musisz sobie wyobrazić miejsce, w którym było by ci naprawdę dobrze. Ja chciałbym zebrać wszystkich ludzi, których znam, z którymi czuje się szczęśliwy i przenieść ich do małej drewnianej chaty w górach. Jedynym problemem byłoby jak spędzić wieczór, pić, tańczyć, czy iść spać o 18. Rozmowy do późna, przy rozpalonym kominku. Do tego miejsca chciałbym dojechać sam, chciałbym mieć dzień, tylko dla siebie. Mógłbym przemyśleć wszystko, cieszyć się albo smucić. Potem przejść kawałek asfaltową bieszczadzką drogą i wejść do świata, który pomógłby mi o wszystkim zapomnieć, zatracić się w szczęściu. I okno, za którym wielkimi płatkami niebo ukrywałoby, przed naszymi oczami, ziemię. Ale to się nie zdarzy, jeszcze nie. Póki co, niepewność i marzenia. Przydałaby się jeszcze możliwość, decydowania o swoim życiu. Własna strefa intymności, której nikt nie może przekroczyć, ani naruszyć.

2006-12-02T12:13:00.000+01:00

2006-12-02T12:01:00.000+01:00

Pierwszy raz od naprawdę długiego czasu, po wstaniu rano stwierdzam, że cały dzień będzie zasnuty mgłą. Mgłą będzie zasnuta cała moja głowa, i serce chyba też. Śnieżno-biała mgła, mgła melancholii sprzyjająca. Coś o zmienianiu siebie, swojego życia, bo ostatnimi czasy coraz większej ochoty nabieram do zmian, chciałbym stąd uciec, chciałbym zmienić świat, a przede wszystkim chcę zmienić siebie:

Komputera szmer i ekranu blask
Tu realny świat nie ma żadnych szans
Czy to dziki sex czy to w piłkę gra
Tutaj przecież ma dużo lepszy smak niż tam

W internecie flirt hasło Biały miś
Bez wysiłku tak możesz być kim chcesz
Biały proszek znów dziś pomoże żyć
Nie ma jutra i nie będzie jutro też

Lecz czasem dziwny głos przed siebie każe biec
I na powietrze wyjść gdy pada deszcz
Przed siebie ciągle biec
Do ostatniego tchu
Nie wracaj nigdy tu

Wciąż gadżetów stos zmienia życie swe
Powiedz teraz co chciałbyś zrobić z nim
Gdy zamienisz już rzeczywistość w sen
Nie odnajdziesz się
Nie odnajdzie ciebie nikt

Lecz czasem jakiś głos przed siebie każe biec
I na powietrze wyjść gdy pada deszcz
Przed siebie ciągle biec
Aż do utraty tchu
Nie wracaj nigdy tu
___________________________________________________________________

Wake.. from your sleep
The drying of your tears
Today we escape, we escape

Pack.. and get dressed
Before your father hears us
Before all hell breaks loose

Breathe, keep breathing
Don't lose your nerve
Breathe, keep breathing
I can't do this alone

Sing.. us a song
A song to keep us warm
There's such a chill, such a chill

You can laugh
A spineless laugh
We hope your rules and wisdom choke you
Now we are one in everlasting peace

We hope that you choke, that you choke
We hope that you choke, that you choke
We hope that you choke, that you choke

Mam nadzieję, że kiedyś ktoś po mnie przyjdzie. Obudzi mnie i zabierze. Żeby wszytko nabrało kolorów.

2006-11-27T17:54:00.000+01:00

2006-11-26T21:17:00.000+01:00

Hey, what you're waiting for
You know I'll give you so much more
And don't you cheat yourself
It wasn't all that sweet and great
He didn't figure out
What pleasing you was all about
So hey, let me just recall
It's here you're gonna find it all

Ever since I'd felt the spell in these dreams
I used to yell
(You were right)
All the things you make me do
(The way you looked has made me smile)
At the age of twenty-two
Oh girl

And I'm gonna treat you right
I promise ever to be kind
Hey, don't you hesitate
Decide while it's not too late
He never realized
He didn't feed your appetite
So hey, how it's gonna be?
Well, is it him, or is it me?

Ever since I'd felt the spell in these dreams
I used to yell
(You were right)
All the things you make me do
(The way you looked has made me try)
At the age of twenty-two
Oh girl

~The car is on fire

2006-11-24T23:11:00.000+01:00

Wiem, chyba mam raka mózgu. Pewnych rzeczy nie rozumiem. Droga będzie coraz węższa, a drzewa zleją się. Niech twoja głowa z całych sił tego chce.

2006-11-22T20:28:00.000+01:00

Zaprzeczył...! No tak, co miał zrobić innego? W małym korytarzu ponad dwadzieścia osób patrzyło mu się w oczy, w tym ja, z prośbą, a zarazem groźbą w oczach. To prawda? Czy tak było? Odpowiedz!? Pytania padały, z każdym moim oddechem i mrugnięciem powiek. Zaprzeczył! A tak byłem pewien innej odpowiedzi. Powoli zaczęli wytykać mnie palcami, śmiali się, ale nie to mnie martwiło. Początek zawsze jest ten sam. Tak delikatny, że często go nie zauważałem. Poprawa nastroju, wyostrzenie widzenia. Dopiero potem zdarza się to, co na początku było dla mnie oznaką obłędu. Na miejscu ich głów, pojawiają się małe orbity, zazębiające się nawzajem. Krążą po nich planetki, wszystko dzieje się w rosnącej ciszy. Zaprzeczył! Zaprzeczył , że widzi to samo. Kim teraz jestem? Pośmiewiskiem, pośmiewiskiem- czy ten chichot, to ja? Czy ten dzień to ty? Zaprzeczył ,że tak jak mi, brakuje mu podstawowej rzeczy. Brakuje mu akceptacji takim jaki jest, miłości. Tak jak mi, brakuje ciebie...

2006-11-18T12:36:00.000+01:00

Czasami, nie potrzebne są żadne słowa, czasami nie można ułożyć nawet jednego zdania. Wszystko jest inne i chcemy, żeby inne już pozostało.

2006-11-09T16:15:00.000+01:00

"Dzisiaj dostałem pismo od Państwa, Państwo nie prosi, państwo żąda, abym się stawił, w stosownym urzędzie, w stosownym terminie, a ja nie muszę, gdyż umarłem, umarłem, umarłem. Czasami jeszcze się golę, ale zarost rośnie również umarłym, czasami jestem w kobiecie, ale to z przyzwyczajenia, ale ona rodzi, wyłącznie widmowych pogrobowców. Jestem szczęśliwy, nic już nie muszę, umarłem, umarłem, ja proszę Państwa umarłem, tak, umarłem. Jestem szczęśliwy, nie muszę razem z wami iść, razem z waszym prezydentem i waszą prezydentową i waszym premierem na cudzą wojnę, po jakąś cudzą ropę, jestem szczęśliwy nie muszę wstępować razem z wami do jakieś Unii Europejskiej, udało się, umarłem, umarłem, ja umarłem. Normalnie umarłem, tak. Czasami piszę wiersze i jeżeli pismo Państwa dotyczy właśnie tego faktu to ja informuję uprzejmie, że ja nie przestanę, spróbujcie mnie dogonić, spróbujcie mnie złapać, spróbujcie mnie uwięzić, spróbujcie mnie zabić. Umarłem, umarłem, umarłem, ja umarłem, normalnie proszę Państwa umarłem, tak, umarłem."
"K"- Świetliki i Linda

2006-11-04T19:34:00.000+01:00

Zapukaj cicho do drzwi. Wyrywając mnie z małego kosmosu, wróć.
W rytmie rodzących się myśli, wyciągnij mnie spod stołu, wróć, chce uwierzyć jeszcze raz.
Halo? Przyjedź, pójdziemy do parku, na huśtawki, zjeżdżalnie, gdzie małe dzieci.
Halo? Przyjedź, chce uwierzyć.
Przywieź mi swoją obecność, z ubraniami swój zapach.
Przyjedź, przywieź mi powietrza czysty sen.
Halo? Dziwny serca sen. Dziwna myśli palpitacja.
Gdzieś tam w przestrzeniach zapomnianych, tracę sens.
Przyjedź.
Przywieź mi swoją obecność, z ubraniami swój zapach.

2006-10-25T18:18:00.000+02:00

Czy możesz mi wytłumaczyć, jak to jest, że tak pięknie wyglądasz latając. Tam jest dziura w ziemi, śmieje się z nas, bo martwimy się tylko rzeczami nieważnymi, lekkimi. Największe zmartwienia nas nie obchodzą. Czy możesz mi wytłumaczyć, jak to jest, że chciałbym abyś była taka piękna? Za oknem deszcz, mgła, chmury, wiatr, jesień, ale nie jest ciężko. Czy możesz mi wytłumaczyć, jak to jest, że tak często cię widzę? Czy potrafisz, zatrzymać się w miejscu podnieść głowę i uśmiechnąć się do nieznajomego? Czy potrafisz idąc zatłoczoną ulicą śpiewać do siebie? Czy potrafisz zignorować ich podniesione ręce, ich krzyki? Powinnaś znać to uczucie, powraca czasami do nas, jesteśmy jednością z otoczeniem. Czy lubisz dźwięk jaki wydaje woda? Już nie chce sam. Ale boje się z kimś. Bądź ostrożna. Sami zgotowaliśmy sobie taki los, można przyjmować to co daje los, nie wysilać się po więcej, nie walczyć. Po co mieć swoje myśli, uczucia, po co iść swoją droga, jak wszystko jest podane. Mogliśmy już dawno trzymać się z ręce, stać przy sobie. Czy ktoś w tym tłumie dojrzy ciebie? Jedną, jedyną osobę walczącą o coś więcej? A, D, B, C, F, S podejmij decyzję i zacznij. Bądź sobą, żyj według własnych zasad, bądź sobą, rób to co kochasz, bądź sobą możesz stąd zniknąć. Bądź sobą, w ciasnej gwieździe, liżąc wiśniowe kulki, patrząc na szczęście innych nie swoje.

2006-10-05T20:34:00.000+02:00

Odwróć się. Spójrz. Nie powinnaś wtedy do niego podchodzić, ja nie powinienem tego widzieć. Dlaczego znowu ja mam siedzieć i o tym myśleć, przejmować się, później podejmować decyzję, którą i tak odrzucisz. Denerwować. To jest swego rodzaju fetyszyzm, wiesz? Za każdym razem kiedy cierpię, uważam się za kogoś wyjątkowego, jestem ponad innymi i wtedy zaczynam jeszcze wytrwalej i mocniej myśleć o tobie i cię podziwiać, to przecież dzięki tobie jestem w tym stanie. Zamknięte koło chorej głowy. 72 godziny, tyle nas dzieli. A za ten czas będzie nas dzieliło jedno piętro, moje spojrzenia. Chciałbym dostrzegać, coś poza tym, głębszy sens. Nie ma go, tak jak nie ma ciebie. Odzywa się inna strona, porośnięta lekkim nabłonkiem, dopiero co się zagoiła. Ale po co wysyłać jedną wiadomość, impuls bólu? Impuls niezrozumiały. Odpowiedzi nie ma. Nie ma sensu zadawać pytań, nie ma sensu odczuwanie, przewidywanie, planowanie, a teraz staranie się. Człowiek nie uczy się na błędach. Czasami czegoś bardzo mu brakuje, stara się to wszelkimi środkami osiągnąć, nie ważne czy pierwszy, czy drugi, czy setny raz popełnia ten sam błąd. Liczy się tylko osiągnięcie celu. Nie jest ci przykro, smutno, nie myślałaś o tym nawet? Nic nie szkodzi. Zajmuj się nim. Kiedyś to złamię. Żadna myśl, nie była w to włożona.

2006-09-27T18:01:00.000+02:00

Ubrudziłem się, niebieskim światłem z wyświetlacza CD
Gdy chciałem włączyć stop, nagle dostało się do mojej krwi
Zaczęło krążyć i do wszystkich tkanek kolportować chłód
Dostało się do krwi i pulsowało w okolicach, ust!

Chciałem to zetrzeć lecz, ciągle go było więcej
Mnóstwem błekitnych plam, świeciły moje ręce
Bo nowy wypełniał mnie, niewidzieć jak i skąd
Zimny, niebieski blask, w ustach pulsował, prąd!

CKOD- Niebieskie światło

2006-09-18T17:11:00.000+02:00

Po głowie skacze " już nigdy nie będzie takiego lata, nigdy papieros nie będzie tak smaczny, a wódka taka zimna i pożywna, nigdy, nie będzie tak pysznych ciastek". I to jest magia. I coś w tym jest. Od rana moja percepcja płata mi figle, w głowie wszystko się przemieszcza. " Już nigdy Bóg nie będzie tak blisko". Żołądek idzie za głową, za rękami i nogami. Duch już od jakiegoś czasu, mieszka gdzie indziej, gdzieś, gdzie jest ciszej, cieplej i milej. Chmury nie chcą się poruszać, coś je trzyma, to chyba moje spojrzenie. " Niech nam nie przeszkadza, groźny pomruk świata". Zaczął mi pomagać spacerowy krok, spacerowy krok po mieście. Mieście sennym, śpiącym już, albo dopiero budzącym do życia. Od świata oddziela mnie zielona kotara, miarowo poruszająca się popychana wiatrem, dzięki niej w moim świecie jest gorąco i duszno. "Wyszedłem z domu, nie było nikogo, zgubiłem sens, upadłem na twarz". Ratują mnie drzewa, ogólnie zieleń, przytulanie się do kory. Czasami, nie chce mi się brać oddechu, mówić, siedzieć, stać, biegać, jeść, pić, wydalać, kupować, interesować, czytać, myśleć, tańczyć, biegać. Chce patrzeć na Nią, ale jeszcze jej nie ma. Czasami, wieczorem wyobrażam ją sobie włosy, bluzkę, sukienkę albo spodnie, ale nie mogę zobaczyć twarzy. Ona nie istnieje, nie istniała i nie będzie istnieć.

2006-09-13T00:18:00.000+02:00

Wyobrażasz sobie, że to film
I, że w nim grasz
Wiesz kogo trzeba znać
Kogo unikać
Jak się ustawić
Żeby przed kamerą dobrze wypaść
Tacy jak ja nie mają u ciebie żadnych szans

Twoje ubrania z drogich sklepów to klęska
Chłopaki ze szkoły filmowej
Projektanci mody
Kluby dla pedałów
Tylko tam się dobrze bawisz
Wmawiam sobie, że jesteś chujowa
I, że mi nie zależy
Ale sam w to nie wierzę

Uważaj bo jak Cię spotkam to zabiję

Wyobraź sobie, że to film i ,że w nim gramy
Znasz scenariusz wiesz ,że wkrótce się spotkamy
I, że nie będzie happy endu
Padają strzały- publiczność jest zdziwiona
Ale bije brawo i wszyscy są po mojej stronie
Wiedzą, że ci się należało.

Nie moimi słowami, ale adekwatnie. Tekst: Cool kids of death "Uważaj".

2006-09-03T20:41:00.000+02:00

Potrzebujemy wzmacniaczy naszych snów, aby były głośniejsze. Narazie widzimy je przez mgłę. Najpiękniejsze jest to, że gdy policzymy do 10, wszystkie nasze marzenia się spełniają. Przyszłość wszystkich zaskoczyła, nie było wojen, kataklizmów, terrorystów-samobójców, nie. Było stopniowe i nieodwracalne zanikanie snów. Dla grupy ludzi, było to gorsze od śmierci. Policz do 10, wszystkie twoje marenia się spełnią. Ta grupa właśnie, robi i skupuje wzmacniacze snów, żeby stały się mocniejsze. Ich siedzibą jest specjalna wieża. Niewiadomo dlaczego od pewnego czasu, wszyscy chodzą zdenerwowani, rozkojarzeni, wszystkie archetypy, dzięki którym pracują wzmacniacze świecą dziwną łuną. Siedzimy na wzgórzu i dostrzegamy kolory, te za fioletem, wychodzimy ponad ramę, już więcej nie umrzemy. Przekroczyliśmy pewną linię, ale nie możemy poprowadzić wszystkich ludzi, nie wszyscy nam wierzą. Chociaż od kiedy Ona jest wśród nas, ludzi inaczej patrzą w naszym kierunku. Ona jest myśliwym, poluje na sny, mówi, że sny są jej rzeczywistością, potrafi zanurkować w każdym z nas. Mówi, że im więcej śnisz, tym mniej umierasz. Najczęściej sama kąpie się w swoich snach. Ja sam, zaczynam ich dostrzegać, na początku miałem złe sny, koszmary, ale z czasem stawały się długimi niekończącymi się opowieściami. Nie mogłem się przyzwyczaić, sny wcale nie kończyły się po moim przebudzeniu, nabierały tylko innych kolorów, pojawiały się nowe wątki. Teraz nie wiem, czy śnie, czy nie. Potrzebują, potrzebujemy wzmacniacze snów, aby stały się one mocniejsze, wyraźniejsze. Widzimy je jak przez mgłę. Nie wiem czy to jest jawa, policzę do 10 i sprawdzę.

Dzięki Analena: ~Dream Aplifiers!~Work in progress~Ways of seeing~Microdreams. Opowiadanie z przetłumaczonymi przeze mnie, kawałkami tekstów Analeny.

2006-08-31T19:48:00.000+02:00

Wszyscy na tym świecie szukają szczęścia na zewnątrz, a nikt nie rozumie swojego własnego wnętrza. Każdy mówi "ja", "ja chcę tego", "ja jestem jak tamto". Ale nikt nie rozumie tego "ja". Gdy się urodziłeś, to skąd przyszedłeś? Gdy umrzesz, dokąd pójdziesz? Jeżeli będziesz uczciwie pytał, "Kim jestem" wtedy wcześniej czy później trafisz na ścianę, gdzie całe myślenie jest odcięte. Nazywamy to "umysłem nie-wiem".

2006-08-29T22:18:00.000+02:00

Depresyjna pogoda, niestety, nastaje szybko koniec sierpnia i początek września, czyli niedługo jesień, a potem zima, brak słońca. Patrzać dzisiaj przez okno doszedłem(doszłem) do wniosku, że okolice mojego domu są wymarłe, sąsiedzi poumierali w niewyjaśnionych okolicznościach i niedługo zacznie śmierdzieć trupem, ale nie zobaczyłem sąsiada, który spokojnie przycinał drzewka....uffff. Jednak żyją, a może to tylko kukiełka? Zaczęły się zapalać światła, w oknach pobliskich bloków, czyli może jednak, ktoś tam żyje. Tak, nadchodzi jesień, nikomu nie chce się wychodzić z domu, Na wspólnej, M jak miłość, czy Taniec z gwiazdami pobija rekordy oglądalności, a na moim tyłku rosną odparzenia, wraz z hemoroidami. Może najwyższa pora zejść do ogrodu i zakopać się w stercie liści? Obudzę się za parę miesięcy, może na wiosnę. Emo......bzzzzz.......let the boy decide..............bzz..hariasen.........nitro mega prayer......bzzzzzzzzzz......kurwa. Ale jak długo to będzie trwało? Zauważyliście, że czasami jak się ma rozwolnienie, podczas puszczania gazów, z tyłka wylatują bańki żrącego gazu? Telefon leży koło prawej ręki zarośnięty pajęczyną, jeżeli juz się nawet ktoś odezwie, prowadzone są rozmowy o dupie Maryny. Łódź daje mieszkańcom to co najlepsze.

Może ktoś skomentuje?

2006-08-10T21:41:00.000+02:00

Takiej pustki w głowie osoba ma, nie miała od bardzo dawna. Siedzę 20 minutę i staram sie napisać dwa sensowne zdania, ale jedyne co mi wychodzi, to tekst o niedoskonałości świata i ludzkim zacofaniu. Ale to już było, nudy i beznadzieja! Więc z innej beczki, niech ktoś będzie tak miły i pomoże mi odpowiedzieć, na strasznie nurtujące mnie pytanie. Gdzie od samego rana jadą starsi ludzie?? Z całym szacunkiem, ale tramwaje i autobusy to jeżdżące domy starców. Na rynek?? Ale przecież nie codziennie jest dzień targowy. Na cmentarz? Do lekarza? O 8 rano? Oczywiście jeżeli tylko mają ochotę, niech sobie podróżują, ale niech przestrzegają pewnych zasad. Starsi ludzie gorzej walczą o wolne miejsca, niż młodzi. Czasami, gdy trzeba dobiec do wolnego siedzenia, schorowana 90-latka leci w podskokach od samego przystanku. Myjcie głowy!! To nie boli i nie kosztuje. Starość w Polsce jest straszna, pozbawiona godności, starość w Polsce jest pokazana z najgorszej strony. Ludzie są schorowani, zaniedbani, biedni. Czy w innym kraju jest możliwe, żeby 80-latek szukał jedzenia po koszach na śmieci? Dwa wyjścia: wyjechać stąd na początku emerytury albo wyjechać stąd już teraz.

2006-08-02T00:39:00.000+02:00

Chciałbym usiąść na ziemii, ale na niezwykłej, najlepiej na pagórku, albo nie, na wzniesieniu, bliżej nieba, Boga. Usiadłbym pod rozgwieżdżonym niebem, ja, ja sam i zaczałbym Ci Boże szeptać na ucho, że już praktycznie nie mam pleców, a tam gdzie jeszcze niedawno były, roi się od noży, oszczepów, tasaków i nawet jednej siekiery. Szepnę Ci jeszcze Boże, to iż wiem, że raz na jakiś czas rodzi się ofiara losu, istota nieprzystosowana do świata, wiem, wiem, to ja i Boże, jak Boga kocham dobrze mi z tym. Dobrze mi z tym, bo znalazłem odpowiedni krzak, tak jak kazałeś, jego gałęzie tworzą małą jaskinię, tam będę spędzał noce. Każdego ranka będę wychodzi ze swojej zielonej jaskini i będę biegał, dlatego nie szukaj mnie. Trochę krwi leci mi z nosa, ale przynajmniej mogę patrzeć wszystkim w oczy. Wiesz Boże wydaje mi się, że najgorsze będzie takie rozliczenie się z przeszłością, przemyślenie tego wszystkiego co było i postanowienie, co dalej. Dzięki Boże za pagórek, a nie, przepraszam wzniesienie, i za wysłuchanie.

2006-07-31T18:03:00.000+02:00

Przy okazji odwożenia brata mego rodzonego na lotnisko im. Władysława Stanisława i odwożenia przyjaciół, którzy dopiero co ze stolicy Zjednoczonego Królestwa powrócili, poczułem niechęć do mego miasta, ale i państwa, w którym urodzić się, żyć i nie dostać na studia mi przyszło. Po usłyszeniu 999 ton opowieści jak to w Londynie, czy całej Anglii jest ładnie, drogi nie mają uszczerbków, budynki zadbane, ale też i trawniki i ogrody , spojrzałem na ulice, bliskie nam, al. włókniarzy, zachodnią, iksińską, brzydzińską. Niechęć ma to nic innego jak nienawiść, dzika i nieposkromiona, nienawiść do ludzi z tatuażami i bez przednich zębów, którzy chodzą po łódzkim lotnisku otwarcie szukając zaczepki, kupują tylko najtańsze papierosy i dumnie wychodzą przklinając "pieprzonych angoli". Jezu, ludzie!! Po co to!! Nienawiść do budynków szarych, odprapanych, w których okno styka się prawie z oknem następnym. Nienawiść do jakiegoś Leszka, czy też Staśka, który stał na stacji benzynowej, śmierdząc tanią gorzałą i jeszcze tańszymi papierosami kupowanymi na sztuki, chociaż ten człowiek w niczym mi nie zawadził. Nienawiść do psa bezczelnie srającego na mój trawnik i jego pana, który, równie bezczelnie patrzy prosto w okno mojego domu. Nienawiść do kleru nie płącącego podatki, żyjącego, a razej pasożytującego na nas, pożądnych obywatelach, kleru dupczącego młode nastolatki lub modych nasstolatków, zależy kto co lubi. Nie chce wspominać o politykach, bo to bagno i sześć metrów mułu. Tak rozmyślając, przypominając sobie widok płaczącego miasta, spalonego tropikalnym słońcem postanowiłem, że z państwa tego wyjadę, udam się na zachód z głową i sercem pełnym nadzieji na lepsze życie i umrę jako szczęśliwy kloszard na czystym zachodnim dworcu. Wiem, że nieprzepełnione morze pretensji będą mieli do mnie patrioci fanatycy i starcy walczący za nasz kraj, wkońcu zbliża się rocznica Powstania, przelania krwi za nasz kraj, który odwdzięczajac się za to, kopie nas wszystkich z kajora w dupę, ale wracając do głównej myśli uj im w odbytnicę, pieprzonym fanatykom<> , nie biednym walczącym za nas starcom, którzy najczęściej nie mają za co żyć. Ja tu już dłużej psze Państwa nie wytrzymam, skończy się to wszystko tak, że jako desperat z pomieszanymi klepkami, zajebe kogoś na ulicy, starając się ugodzić, jakiegoś ważnego członka otaczającego nas systemu, ale zabije ducha winnego Tomka, Tadzia lub niepełnoletnią Jadzię. Ma cierpliwość do tego miejsca, kończy się wprost proporcjonalnie do gówna wychodzącego z zadka psa numer dwa, który usilnie stara się osrać moją bramę, dzwigając swą psią dupę nad swój psi łeb. Pies mu mordę lizał.

2006-07-25T00:03:00.000+02:00

Dziennik z podróży, stworzony dzięki panu P. mam nadzieję, że nie będzie miał nic przeciwko temu, że wykorzystam do stworzenia owego dziennika, jego wiadomości, nie wiem czy to panująca aura melancholijno-tęskna, czy inne warunki atmosferyczno-duchowe sprawiła, że sms-y te wydały mi się naprawdę urzekające, czekające na coś, na jakieś dopełnienie, kilka dobrych słów, na uścisk ręki, dym papierosowy i gwar rozmów, a może, tylko mi się wydaje.... Oto on Dziennik z Podróży:

Właśnie ruszył pociąg. Siedzę sam w pustym przedziale,
palę papierosa o smaku
mango i spoglądam na ciemne kontury tatr.
Za 7 godzin będę w Łodzi. Podróż robi się nawet fajna, cały czas towarzyszy mi Armia: " jak pusty pociąg w lecie, mija dzień za dniem".

Jeszcze może coś się pojawi, bo wiadomości było wiele, wiele, wiele, ale raczej dopowiedz sobie resztę, przecież tak lubisz żyć cudzym życiem, możesz wymyśleć co pan P. robił, dla ułatwienia jedno słowo, Tatry, a więc może wycieczki? Tajemnicze rozmowy z jeszcze bardziej tajemniczą postacią, nie wiem dlaczego to powstaje w ogóle. Przepraszam P.

2006-07-19T23:28:00.000+02:00

To jest to. W dzisiejszych czasach, człowiek ma wiele wyjść, możliwości. Możliwości oddalenia się od świata realnego i zagłębienia się w rzeczywistości nierealnej, wymyślonej, stworzenej przez nas lub kogoś innego. Mamy zły humor bierzemy książkę i zaczynamy żyć czyimś innym życiem, tak samo jest gdy jesteśmy po prostu nieszczęśliwi, są jeszcze filmy, sztuki teatralne i oczywiście muzka. Są też, różnego rodzaju wspomagacze. Szczęśliwi ci, którzy od urodzenia są tak popieprzeni, że żyją w innym świecie.

2006-07-17T18:52:00.000+02:00

Wzniósł się do góry, otoczony przez wiele jasno świcących kropek, plam, baniek. Większość z nich wznosiłą się na pewną wysokość i eksplodowała, rodząc tym samym kolejne niezliczone ilości kropek, plam, baniek. Nad głową miał niebieskie niebo, na którym przemieszczały się białe chmury długie i delikatne, wyglądały jakby były utkane z jedwabiu, płynnego, rozprowadzonego przez wielki pędzel. Widział duże szare ulice i te małe zielone, niektóre zapomniane, a niektóre pulsujące życiem. Słońce obracało się wokół jego głowy, było jasno pomarańczowe, ciepłe, kuszące. Widział ją i jego siedzących na polanie, byli jak nici rozwiewane przez wiatr. Kropki, plamy i bańki zmieniły swój biego, latały teraz niespokojnie, szybko, ganiały się i szybko wybuchały. Zamknął oczy i stał się jedną z nich. Usłyszał ciche nawoływanie, miły dziecięcy szept, śmiech, ale i ponaglanie, przywoływanie. Każda z baniek, była inna, mieniła się różnymi kolorami, miała w sobie, inną myśl, zapisaną pod postacią strzępka puchu. Każda z baniek była marzeniem jednego człowieka. Marzenie, rodzi marzenie. On też był marzeniem, chociaż zaczął tracić swoje "ja" w momencie wzlatywania w górę. Pod powiekami projekcia, wiele różnokolorowych obrazów, nawet nie zauważył, że nie może oddychać, powietrz robiło się coraz bardziej rzadkie, udusił się mając pod powiekami wizje świata, przeszłego, teraźniejszego i przyszłego. Jego ciało zatrzymało się, pomiędzy dwoma wymiarami nieba. A bańki lecą cały czas do góry, z marzeniem na spełnienie.

2006-07-16T17:21:00.000+02:00

Kochany Tatusiu, wie Tatuś, jak się czuje człowiek nie kochany? Czuje, że wszystko, co zrobi, jest złe i nawet, gdy przestaje to robić, to też jest złe. Wszystko w nim jest do niczego. Jest szmatką, papierkiem rzuconym na ziemię. Taki człowiek nigdy nie zazna spokoju. Będzie robił wszystko, żeby stać się godnym miłości , ale nigdy mu się to nie uda. Może z takich niekochanych ludzi biorą się wszyscy perfekcjoniści, ponieważ nigdy żaden rezultat ich nie zadowoli; będą pracować jak woły bez możliwości spełnienia, bez nagrody. Kraina Syzyfów i tych, którzy nabierają wodę sitami. Olga Tokarczuk

2006-07-16T15:01:00.000+02:00

Każde wyjście równa się z utratą części siebie. Jak najwięcej czasu staram się siedzieć w domu, bo tu czuje się bezpiecznie. Tak powinno być nasz dom, nasza ostoja, tutaj każdy powinien czuć się dobrze. Zamykanie się, izolacja nie jest rozwiązaniem, ale co zrobić, kiedy miasto straszy swoją brzydotą, a ludzie brakiem wychowania, uczući choćby dobrego smaku. Naładowaniem baterii i odzyskaniem poczucia tego, że naprawdę żyje, był wyjazd do niemałej, niedużej miejscowości pod Poznaniem, z której wywodzi się rodzina od strony ojca. Już nawet nie chcę pisać ile radości, nawet małego mistycyzmu, sprawia człowiekowi poznanie miejsc, w których wszystko się zaczęło, chodzenie po grobach ludzi, dzięki którym mogę pisać ten tekst, mogę chodzić po ziemii. Chodzenie po korytarzach klasztoru w Lądzie, po których snuł się stryj, pracujący nad jakimiś manuskryptami. Dworek stryjka F. dzięki któremy powstało muzeum, tyle miejsc i tyle rzeczy do zobaczenia. Czasami widzimy coś, co utrwala się w naszej głowie na długi czas. Ja widzę teraz całą rodzinę siedzącą przy jednym stole, ludzi, w których płynie jedna krew i czuje się tym widokiem podbudowany. Ludzi, którzy nie traktują cię jak przyjezdnego, ale jak "swojego", czułem się tak, jakbym wszystkie ciocie, wujków, kuzynów, widział wczoraj i przedwczoraj i w zeszłym tygodniu, jakby mieszkali ze mną. Pola mieniące się różnymi kolorami, odcieniami żółci i zieleni, wierzby. Górki, na których stoją małe kościółki, nad tym niebieskie niebo z delikatnymi chmurami. Coś co cieszy, nęci, kusi i zostaje na długo w pamięci.

2006-07-14T00:03:00.000+02:00

Szukając najjaśniejszej z gwiazd, wpadłem w jej oczy duże i głębokie, widziałem w nich tylko siebie, żadnych uczuć, nic. Nie wiedziałem co myśli, czego oczekuje, o czym marzy. Uparłem się na księżyc, codziennie wieczorem siadałem na dachu i wpatrywałem się w niego, czekałem, aż da mi nasz umówiony znak, ale on nie odzywał się do mnie przez parę dni, dopiero wczoraj zaczął mrugać i wykrzywiać się. Nareszcie zrozumiałem, księżyc nie jest kawałkiem skały zawieszonej w kosmosie, odbijającej światło słoneczne, on jest okiem, patrzącym na nas każdej nocy. Jeżeli akurat dzisiaj chmury nie pozwalają oglądać mu Twoich zachowań, patrzy na kogoś innego, może w Szwecji, Norwegii, Niemczech, kto wie. Szukając najjaśniejszej z gwiazd, znalazłem księżyc, nie zwróciłbym na niego uwagi, ale właśnie przypatrywał się Tobie, widziałem to w jego źrenicy. Najpierw zamyślona chodziłaś po mieszkaniu, usiadłaś na chwilę z jakąś książką, zrobiłaś sobie herbatę, a później usiadłaś w oknie, patrząc na niego, czyli na mnie. Dlatego ciągle czuje Twoją obecność, dlatego właśnie wpadłem w Twoje oczy duże i głębokie, teraz pełne ciepła? Może litości. Nie czuje żalu, że za niczym nie nadążam, wszystko przelewa się powoli. Próbowałem cię przesadzić, przenieść, wynieść, wyciąć, ale zawsze w ostatniej chwili rozmyślałem się. Patrzę w niebo, ale księżyc zakryty jest chmurami.

2006-07-11T23:54:00.000+02:00

Stan A.D 12.07.2006:
Chciałem coś stworzyć ponadczasowo-wielkiego, ale używająć prostych słów ( kupa, dupa,gówno, siki, pacha, smród) nie mogłem zrobić niczego konstruktywnego, tematów było wiele, ale każda budowla od razu upadała. W głowie stary obrazek, ręka bezwiednie zgina się i prostuje, pląsa lewa brew, prawa gniewnie się marszczy. Nos jak nos, orlo-krzywo-brzydki, jak klamka od zakrystii. W głowie stary obrazek, nogi podskakują, sutki zwijają się jak w ukropie, w głowie cały świat i połówka księżyca. Koło uszu przelatują czasami usta otwierające się spazmatycznie, wykrzykujące jakiś mądre słowa, ale ja ich nie rozumiem, nie wiem jak bardzo się staram, słyszę bełkot. W głowie stary obrazek, z otwartego okna ciepłe podmuchy świeżo pachnącego wiatru, nie, raczej zefiru. Sentymentalne piosenki, słowa żalu, ale nigdzie prostego " nie martw się, będzie dobrze, nie, nawet już jest". W głowie stary obrazek zwiewny, bardzo ładny, tak, przedstawia człowieka, zgrabnego, wyjątkowego, kogoś dla jednych anioła stróż, dla innych przyjaciela. Za plecami miarowe chrapanie, pod nogami, ale bardziej na prawo miarowe chrapanie razy dwa, po lewo, mniej miarowe chrapanie, bardziej urywane, niespokojne. Nad głową przelatują różne iskry i świetliki, przyjaźnie się uśmiechają, wstaję i lecę za nimi, niech tak zostanie.

2006-07-10T00:51:00.000+02:00

gwiazdy by ciemniej było
smutek by stale dreptać
oczy po prostu by kochać

A co ,jeżeli gwiazd nie widać, zakrył je chmury, albo jesteśmy na nie ślepi? Co do smutku, nie ma wątpliwości, stary kompan, przyjaciel. Oczy mogą zajść jaskrą, być skierowane w niebo, bądź w ziemię, jednym słowem nie widzieć tego co ważne, możemy być po prostu ślepi, każdemu się zdarza.

wiara by czasem nie wierzyć
rozpacz by więcej wiedzieć
jeszcze ból by nie myśleć
ale z innymi przetrwać

Ale, w co wierzyć? Czy jest ktoś na ziemii, może w niebie, kto może w tej chwili powiedzieć w co wierzyć albo w co nie? Czy tylko rozpacz, ból i smutek, może nas rozwijać, a szczęście? Czy ono sprawia, że cofamy się? I ból, ból, ból.

koniec by nigdy nie kończyć
czas by bliskich utracić
łzy by chodziły parami
śmierć aby wszystko się stało
pomiędzy światem a nami

Kusząca wizja, skończyć wszystko "tutaj" i rozpocząć wszystko od nowa, już "tam" w całkiem nowym miejscu. Tak, czas mija, nie możesz ty, ani nikt go zatrzymać, ale czy upływa on tylko po to żeby zabrać nam najbliższych, czy jego celem jest skrzywdzenie nas? Śmierć jest podsumowaniem, dla jednych szczęliwym końcem, a dla innych przekleńśtwem. Chyba nikt nie jest gotowy na jej przyjście.
Fragmenty x. Jan Twardowski "Gwiazdy"

To był inny dzień, nie kończę go, tak jak poprzednie, z głową kołyszącą się niebezpiecznie na boki, obijającą się o ścianę, sufit, podłogę. Zazwyczaj późno w nocy czuje się jak w jakimś narkotycznym śnie, nie wszystko dzieje się naprawdę, w wielu zdarzeniach nie biorę udziału, chociaż jestem uch najbliższym świadkiem. Wstaję rano i już wszystko jest normalnie, lubię wieczory, nie mogę się ich doczekać. To był inny dzień, jak narazie, inne w nim były tylko ruchy głowy i tego czegoś w jej środku. Jak narazie.

2006-07-01T00:42:00.000+02:00

Z głowy wychodzą czułki dwa i może jeden czułek z pępka, jak to Castaneda wymyślił. Moje (samolubne :mi, mojemu, mojego, mnie, prrrr) , a więc me czółki są w cieple, hmmm, lato - rzekłem do niewidocznego przyjaciela- poruszają się w letnim wietrze, wyłapują zapach trawy, zbóż, lasu i stawu za domem i mleczy i zwierzątek, tych dużych i małych i słońca, pięknie, przyjacielu. Ale jeszcze piękniej gdy w nocy na polanie zapłonie ogień, zaskakuje cię on zazwyczaj, gdy już udasz się na spoczynek, najpierw sądzisz, że to sen, ale po uszczypnięciu się i przemyciu twarzy zimną wodą z cebrzyka wiesz, że nie śnisz. Wychodzisz z domu, na gołych stopach odkładają się krople rosy, figlarnie łaczą się w pary i w duże grupy, tak jakby twoje stopy były placem do najbardziej wymyślnych zabaw, na twarzy lekki wiatr, nad głową morze gwiazd, jedne do Ciebie mrugają, inne starają się nie zauważyć Twego pojawienia się, jeszcze inne chowają się przestraszone. Dochodzisz do dziko rosnącej róży, chowasz sie za nią i po cichu obserwujesz ognisko i polanę. Postaci tańczące przy nim są zamazane, ale dochodzi do Twoich uszu muzyka fletni i różnych piszczałek, już wiesz Noc Świętojańska, Twoje oczy, nie wiesz czy to prawda, czy wyobraźnia, ale dostrzegają małych chłopców z kopytami i koźlęcymi ogonami, maja nawet rogi, to oni tańczą, dalej stoi kobieta, tak piękna, że aż nierealna, nagle znika. Chłopcy, a może kozły odwracają się w Twoją stronę, widzisz ich rozbawione oczy i uciekają. Gałąź uderzyłą o szybę, budzisz się, zadowolony z pięknego i trochę niesamowitego snu, ale nogi masz oblebione płatkami róży i źdzbłami trawy, na polanie dymi jeszcze mały stosik. Dobranoc.

2006-06-28T16:02:00.000+02:00

Głowa wzleciała dosyć wysoko w powietrze, może dlatego trochę mniej boli, co widzi? W sumie ciagle to samo, dużo zielono-brązowych pasów, takich jak przy rozprowadzaniu farby pędzlem. Czy to coś znaczy? Chyba nie, tylko tyle, że ciagle jest we wszystkim i ponad wszystkim. Analizuje, rozmyśla, przemyśla, z jednej strony uspokaja to ją, ale z drugiej powiększa niektóre rzeczy, takie, które dla jej własnego bezpieczeństwa powinny zostać małe, malutkie. Co jest w głowie? Hmm, serce, ale nie takie ociekające krwią i wiecznie pompujące różne płyny, tylko czujące, bijące słowami. Co się z nim teraz dzieje? Serce dorosło, serce już wszystko wie, serce niedługo coś powie. Jak narazie zielono-brązowe paski układają się w las, głowa dryfuje przed nim, nad drogą, polną, zwykłą, szarą, zachód słońca, zapach roślin. Serce już wszystko wie, serce już niedługo coś powie.

"Powiedz mi, o co ci w ogóle chodzi, powiedz mi, po co ci te kombinacje, nie musimy sie katować nienormalną sytuacją, nauczymy sie kochać, przestaniemy sia bać, życie stanie się muzyką, stanie się to co ma się stać."

2006-06-23T22:18:00.005+02:00

Siedzę sobie i myślę, a muzom, nie jest źle, ale sądzą, że to melancholia. Nie prawda, jestem gdzieś ponad tym wszystkim. Czekam na osobę, która podejdzie i usiądzie koło mnie, powie kilka ciepłych słów, tylko na tym mi teraz zależy. Głowa trochę lekka, słyszy ziemie i niebo, ręce gibkie czekają, tak jak ja cały, nie wiem na co. Mógłbym napisać jak lubię ten stan, ale nic go nie odda. Słyszę jak szczeka jaki pies, lubię was wszystkich. Ponad niebem, ponad wodą i falami, jestem, siedzę i czekam.

2006-06-21T19:35:00.000+02:00

Nie wiem co mogę napisać, powiedzieć, pomyśleć , zrobić, wydedukować ble, ble, ble. Wszystko wydaje mi się być jednym wielkim bełkotem, może to jest jakiś kompleks(budynków najpewniej), ale sądzę, że każdy dres-śmieć, metal-brudas, zwykły człowiek- szarak, punk, skin, rastaman, czy inny dziwoląg robi rzeczy o wiele wartościowsze, pożyteczniejsze ode mnie. Budze się i kombinuje w jaki sposób przebimbać kolejny dzień, pada-narzekam, jest ciepło-narzekam, ktoś jest w domu- narzekam, jestem sam- narzekam. Jestem upierdliwy, a najgorsze jest to, że jak sam widzę lubie się nad sobą użalać i to bez ograniczeń, zamiast coś zrobić. Było dobrze, jest średnio-źle. Chciałbym porozmawiać, ale w tym celu musiałbym udać się w Bieszczady, albo jeden Bóg wie gdzie teraz. Ble ble blu blu bli bli bla bla.